Beirut story

miasto bez morza

2010-01-06T00:24:00.002+01:00

Po kilku dniach pobytu w zamarznietej Warszawie, R., ktory zaskakujaco szybko zaadoptowal sie do minusowych temperatur, nagle, znienacka smutnym glosem oznajmil, ze nie zdawal sobie sprawy z tego, jak ciezko jest zyc bez morza. morza w poblizu, morza za rogiem , na wyciagniecie reki, morza porannego widzianego z okna domu. zapachu, a bardziej samej swiadomosci, ze jest tu gdzies obok, jest, na wypadek gdyby bylo potrzebne, jest.

Przypomniala mi sie rozmowa, ktora dawno temu, pod koniec mieszkania w Bejrucie odbylam z Szymonem. Byl wczesny maj, do upalow jeszcze troche czasu, pamietam, wialo tamtego dnia okropnie, jedlismy lody na corniche i patrzylismy w morze. urywalo glowe z zimna. kilku mezczyzn wylegiwalo sie na skalach wysmarowanych olejkiem, calych , rowno, poa waskim paskiem skapych spodenek, w desperackim wyscigu o palme pierwszenstwa w sezonowej opaleniznie. Widok ten wywolal rozmowe o przywiazaniu Bejrudczykow do morza i idei plazowania. Szymon wspomnial, ze zdarzalo mu sie rozmawiac z Libanczykami, ktorym nie miescilo sie zwyczajnie w glowie, ze mozna nie mieszkac w miescie polozonym nad morzem. Idea wykluczona z ich wyobrazni zupelnie, rzecz nie do pojecia. Dobrze jest zatem wyjezdzac z Libanu do Europy najlepiej albo USA, no ale tylko tam- i tak trzeba wlasnie kombinowac- zeby koniec koncow zamieszkac w miescie z morzem wpisanym w krajobraz. Innej opcji nie ma.
Osobicie calym sercem jestem za.

zdjecie , ktore powstalo tylko w mojej glowie- ciag dalszy

2009-12-22T00:30:00.002+01:00

w tradycyjnej szyickiej dzielnicy, pod wieczor gdy immam nawoluje na wieczorna modlitwe, a nad dzielnica zapada leniwie zmrok dostrzegam ja. siedzi za lada w malym sklepie rybnym oswietlonym jarzeniowkami. jej glowe ciasno otula hizab a z ust wypadaja kleby papierosowego dymu. kilka martwych ryb wokol niej. leza i milcza.

rzeczy, ktore utkwily w glowie

2009-12-22T00:09:00.002+01:00

jest zwykle taka scena, moment, do którego sie wraca w myślach długo, często, niewiadomo dlaczego, tak po prostu moment, powraca silnym wspomnieniem.

i znów jestem w samochodzie z Nadine, Georgem i Roodim, w drodze do Beekaa do jednej z lokalnych winnic. Leniwa słoneczna sobota, droga na Stuhre, ktora dobrze znam z wyjazdow do Damaszku. Jest pieknie, slonecznie, zielono, sluchamy muzyki, po drodze postoj w malym sklepie, jemy na miejscu kanapki z hallum, lebneh i akawieh popijamy lebanem. uff, jak bardzo tesknilam za tymi smakami. starszy , pelen wdzieku pan nabija ceny na starodawna kase i usmiecha sie lekko i mowi na zdrowie. a potem dalej muzyka i wielka dolina, ktora slynie z winnic, rolnictwa i plantacji haszyszu. po drodze mijamy grupe nomadow, zywa skamielina przeszlosci, klan mieszkajacy w tymczasowo ukleconych namiotach- wyobrazam sobie jak musza sie czuc, budzac sie co rano otoczeni z czterech stron gorami. zatrzymujemy sie gdzies, na srodku drogi, i biegniemy przed siebie, twarza w twarz z gorami. wolnosc, czysta wolnosc. gdzies tam, gdzies bez nazwy spotykamy przypadkiem znajomych z Torino, tak po prostu, wiec znow zatrzymujemy -tak jak oni- samochod na srodku drogi i rozmawiamy. ona w skapym sweterku pomaranczowo-rozowym w kontrascie z ciemna karnacja i czarnymi oczami wyglada olsniewajaco.

z perspektywy 5 godzin stad

2009-12-20T23:23:00.002+01:00

Przez dlugi czas intensywnie zastanawialam sie nad tym, czy bede w stanie powrocic do Bejrutu, mimo i poprzez stale obecne poczucie straty i niedokonczenia. czas uplywa,przecieka gdzies a ja nie nabieram jakos szczegolnie dystansu do tego miasta i chyba, wrecz odwrotnie narasta we mnie poczucie melancholii i idealizacji zycia w Bejrucie. Po 5 miesiacach -zdecydowalam sie na powrot - tym trudniejszy , ze bardzo krotki.

Podczas tych kilku dni usilnie staralam sie zliczyc zmiany i obserwowac rzeczy, ktore pozostaly niezmienione.

Czas w Bejrucie mierzy sie nowymi wysokosciowcami i zburzonymi domami, a tempo zycia odmierza rytm powstawania kolejnych pieter zimnych biurowcow stawianych szybko i bezwzglednie na cmentarzyskach porzuconych aschrafiyskich domow.

i tak: w moimi sasiedztwie przybylo:
5 pieter wiezowca,
1 nowy plac budowy, ktory pozbawil doszczetnie okolice swietego spokoju- o ile kiedykolwiek tam tak naprawde byl-
10 pieter budynku, przytulonego do murow domu mojej przyjaciolki Violen, ktora stracila tym samym intymnosc- jakby zupelnie pomijana przez Libanczykow wartosc- od kiedy co dzien od samego rana napotyka spojrzenia ciekawskich robotnikow otwierajac drzwi balkonowe. Panowie na rusztowaniu spedzaja cale dni i nie udaja zarobienia ani braku zainteresowania zyciem lokatorow sasiedniego budynku. Violen poza intymnoscia stracila jedna trzecia swiatla w mieszkaniu chroniac sie za roletami przed wnikliwoscia spojrzen pochodzaca z placu bodowy.

Mala A, nazywana przez rodzicow i ciocie D "Malushka" dorobila sie:
4 nowych zebow, zaczela chodzic i pokrzykiwac - jakze cenne i wieloznaczeniowe habibi- moj drogi, i baddi b3ad- czyli chce wiecej.

Stary sasiad z budynku vis a vis, nadal pograzony jest w depresji. Od kiedy zamknal swoj sklep z warzywami, sterczy godzinami na balkonie obserwujac leniwe i opustoszale okoliczne zycie. Jak zwykle ubrany w szlafrok, jakby nie mial sily posunac sie o krok dalej w codziennym powracaniu do zycia. Spotykam jego wzrok. Pustka, ktora sie w nim odbija jest tak silna, ze szybko trace sily i odwracam wzrok.

Kilka nowych kotow opanowalo klatke schodowa. Skulone w klebki, czujnie przesypiaja noc na wycieraczkach dokarmiajacych je sasiadow.

Wodka z limonka o 4 popoludniu razy 2 w Torino smakuje mi lepiej niz zwykle. Dla rezydentow tego miejsca, to 3adeh, normalne. Dla mnie ma tym razem szczegolny posmak wolnosci.

z polski o bejrucie

2009-05-25T23:31:00.002+02:00

jestem teraz tu, ale w glowie ciągle Bejrut, kłębowisko nieopisanych jeszcze sytuacji, wrażeń i obrazów, zamierzam jeden po drugim ,kawalek po kawałku porządkować, oddzielać, grupować i opisywać. tyle rzeczy, ktorych nie zdążyłam zrobić. tyle wspomnień zamkniętych w głowie. Dziś babcia opowiedziała mi historię o paprotce doniczkowej. Dorodna paprotka sąsiadki przykłuwała uwagę mojej babci, ktora uwielbia rosliny, a szczegolnie te dobrze się prezentujące. Niedawno, nieoczekiwanie smierć zajrzala do mieszkania obok i paprotka zgodnie z zyczeniem sasiadki przywędrowala do babci. Gdy syn sasiadki sprezentowal jej doniczke z kwiatem babcia jak mówi, poczula radość i ogrmny smutek w tym samym momencie. Poczułam sie tak samo gdy wróciłam do Polski. Emocje na chwilę mnie sparaliżowały.
Dziś rano na poznańskim deptaku minęlam się z człowiekiem z twarzą klauna, wymalowaną białą kredą i kontrastującym czerwonym nosem. W czarnym codziennym ubraniu i papierosem zwisającym z kącika ust, nie wyglądał jakby było mu do śmiechu. Tyle sprzeczności w jednej sekundzie, w krótkim obrazie. Podobnie dzieje się teraz w mojej głowie.

Staruszka, ktora zbiera papierową przeszłość

2009-04-24T15:57:00.003+02:00

Jest w filmie Nadine Labaki “Karmel” ( Sukkar banat), postać staruszki Lily, ( grana przez debiutantkę, odrobinę szaloną Azizę, którą poznałam podczas swojej podróży do Libanu, dawno temu, a może nie tak dawno temu). Pamiętam, Hanan, asystentka reżyserki opowiadała nam wtedy, że osiemdziesięciokilkuletnia swieża aktorka, miewala problemy z rozróżnieniem światów, filmowego od rzeczywistego. I tak, zdarzyło sie, ze zdecydowanie odmówiła wypowiedzenia kwestii, skierowanej do swojej filmowej siostry. Placząc i uderzajac w drzwi miala powiedziec jej, ze ja kocha, odmawiala, bo -jak mowila- wcale jej nie lubi. Jej postać, to staruszka, zyjaca w swiecie przeszlosci i wspomnien, ktora cale dnie spedza zbierajac fruwajace po Aschrafieh papiery, slady wspomnień. Zdarza się jej prosić kogos, zeby podal jej lezacyc na ulicy papier. Stojąc na na balkonie, spuszcza wtedy w dol koszyk na sznurku i kolekcjonuje smieci, ktore sa w jej wyborazni listami od ukochanego -o ile dobrze pamietam filmową historie- ktore nigdy do niej nie dotarly. Aziza, mieszka niedaleko mojego domu, tuz na koncu Gemmaizeh. Wiedziałam jednak, że gdzies w okolicy mieszka tez kobieta, ktora jest pierwowzorem jej roli.

Wczoraj, w porannym swietle przechodzilam ta wlasnie ulica, manoushi z serem hallum w rece , zapijane lebanem i w pewnej chwili, na wielkim balkonie, cudzie sprzed co najmniej stu lat, ktory cudem jest tym wiekszym, ze udalo mu sie w Bejrucie oprzec zburzeniu, na tym wlasnie balkonie ujrzalam dlugowlosa staruszke trzymającą w rece sznurek, ktory dwa pietra nizej konczyl sie petla na koszyku. Mowila cos do mnie i wskazywala palcem papiery fruwajace naokolo mnie. W pierwszej chwili nie dotarlo do mnie, co sie wlasnie dzieje, szczegolnie, ze w tym samym czasie z kafejki obok wyskoczyl Raja pokrzykujac moje imie i zapraszajac na kawe. Zapytalam sie go, co staruszka mowi i dopiero w tamtej chwili dotarlo do mnie kim ona jest. Zdusilo mi gardlo, bo przeciez to Karmel byl powodem pierwszej podrozy do Bejrutu, i teraz gdy sie z nim zegnam, fikcja filmowa zamienia sie w rzeczywistosc i dotyka mnie swoim palcem. Gdy doszlam do siebie, chcialam wrocic pod balkon i zrobic jej zdjecie, zeby wam ja pokazac, ale proba zakonczyla sie klotnia z jakims starszym mezczyzna, ktory dostal furii, gdy zobaczyl aparat. Trafil na moment, ze nie pozostalam mu dluzna, wiec klocicilsmy sie, on mieszajac arabski i francuski, ja angielski z arabskim. koniec koncow odeszlam z niczym, ale nie pozwolilam mu sie skrzyczec.
Tak czy owak, życie jest pelne małych cudów.

Nanou

2009-04-22T23:29:00.004+02:00

kiedys opisze jej japońskie przygody

bar L'Osteria

2009-04-22T21:25:00.004+02:00

z serii spotkań dziwnych

2009-04-22T21:07:00.004+02:00

Od rana ciąg przyjemnych przypadków. Rano w drodze do piekarni na G, tuż na narożniku, ktorego sciana wylożona jest lustrem zobaczylam spokojną i silną twarz dziewczyny o afrykanskich rysach, ujrzalam ją podwojnie, wraz z lustrzanym odbiciem. Zapytalam się czy mogę ją sfotografowac, w tym samym momwncie kiedy zza rogu wyłonił się autobus. Mialam 15 sekund czasu, w ciagu ktorego zdazylam zrobic kilka zdjec, podziekowac i niespodziewanie z nia usciskac, niesamowity przepływ pozytywnej energii. Potem się okazalo, że Szymon, mieszkal z nia w tym samym momencie. Wydala mi sie bardzo silna, a teraz juz wiem, ze przez kilka lat pracowala w Libanie po przyjezdzie z Etiopii jako służąca, a życie służących w Bejrucie do latwych nie nalezy. Hm, spróbuję ją jeszcze kiedyś sfotografować. Trochę później kolejne spotkanie. Robiąc zdjęcie kanapy, krzeasła bez nogi i gry światel, w drzwiach starego domu pojawila się tleniona blondynka w czerwonym, oldschoolowym dresie Addidasa i zapytala się mnie po arabsku czego chcę. Od słowa do słowa i już, pilam nescafe w kubku, po bozemu, po wschodnioeuropejsku, z nową rumuńską znajomą i ją teściową pieszczotliwie nazywaną przez nią Teta, czyli babcia. siedzimy przed domem, Teta masuje kości, a M. od roku zaślubiona libanczykowi, odpala kolejnego papierosa i wskazuje palcem zaparkowane Audii TT i nowego Mercedesa. Mowi, ze należą do jej męża, wraz z samochodem numer trzy, ale ona z nich nie korzysta, wlasciwie to wcale nie rusza się z domu bez swojego ukochanego. pali papierosy i rozmawia z Tetą. Zapewnia, ze nie ma z tym problemu, w sensie z nic nie robieniem. Opowiada mi o Drakuli. Popijam nescafe i sie dziwię.

małe rzeczy

2009-04-22T20:54:00.003+02:00

Wiedząc już, że całkiem niebawem Bejrut nie bedzie już dłużej moim codziennym światem, kolekcjonuję wrażenia moje ulubione i bardziej niż zwykle je doceniam.Jakby jutra miało nie być, cieszę się jak dziecko prostymi wrażeniami, siedzeniem w nowym barze T. i S., sluchaniem tam jazzu i bałkańskich rytmów, pracy w próżni z której odessano stres. Cieszę się przypadkowymi spotkaniami znajomych. Nowymi, ulicznymi znajomościami. Ulubionym manoushi z bułgarskim serem i kolendrą w ulubionej piekarni na Gemmaizeh, przyrządzonym tak jak lubie, na cienkim cieście, dobrze wypieczonym. cieszę się, bo potrafię sobie taką przyjemność zamówić po arabsku, z wszystkimi niezbednymi detalam i nuansami:) cieszy mnie znajomy smak i rzucone na dowidzenia przez piekarza Allah maik, "Bog z tobą". cieszy mnie to wszystko.

dokumentacja wiosny

2009-04-21T23:57:00.004+02:00

expo najnowszych trendow militarnych

2009-04-21T23:33:00.002+02:00

I tak oto, żyjąc w kraju egzotycznym, człowiek się nieustannie uczy i nadziwić sie rzeczywistości nie może. Dzis w newsach Future TV pojawiła się relacja z targów militarnych w Bejrucie. Najnowsze trendy broni osobistej, lsniacych pistoletów, które z pewnoscia warto w domu mieć, kamizelek kuloodpornych, mudurów a nawet i czolgow, w proponowanych na ten sezon odcieniach ciemnego piasku, z napisem : JORDAN, być może jest to wskazówka gdzie warto i modnie jest walczyć w sezonie 2009/2010. Dziwne.

Sklep z warzywami

2009-04-21T21:52:00.003+02:00

Mam swój ulubiony sklep z warzywami, tuz na początku Mar Mikhael , a na Końcu Gemmaizeh. Tuz obok swojej nowej cafe, którą dwa dni temu otworzyli nieoficjalnie, a wczoraj juz oficjalnie moi znajomi. To jest chyba dość powszechne, że gdy się chce człowiek poczuć jak w domu szuka swoich miejsc i buduje sobie emocjonalną mapę miasta, zaznaczając nie niej miejsca specjalne, rhar shikil, absolutnie wyjątkowe, w których człowiek czuje się rozpoznawany czyli wyeksponowany z szarej anonimowości. Poza Torino, które czasem jest moim miejscem, a czasem wcale nie, mam swój warzywniak. Znam jego tryb oddychania, wiem kiedy przyjezdna dostawa swiezych cukinii, baklazanow, których ciągle nie potrafię przyrzadzac, swiezej rukoli i kolendry. Godzina dziesiąta, piętnasta i dziewiętnasta. Trzeba być na czas i trzeba się spieszyć, bo lokalni staruszkowie, sa zwykle bardzo punktualni i warzywa znikają w mgnieniu oka, w okrzykach, bonjour and merci, posrod pekow bananów rozwieszonych bujnie na hakach. Czuje sie tam u siebie, wymieniając grzecznościowe zdanka z wlascicielem podczas pakowania silnie pachnącej mięty i zielonej fasoli. O wlascielu mówimy, ze jest Syryjczykiem, chociaż nikt z nas nie wie tego na pewno. Wydawało mi się, ze o pochodzeniu charyzmatycznego sprzedawcy warzyw wspomniał mi Szymon, ale ten twierdzi, ze dowiedział się tego ode mnie. Byc moze zatem jest Syryjczykiem, a być moze nie. Ma jasna cerę i niebieskie oczy i nie wygląda mi wcale na obywatela sąsiedniego kraju, ale Szymon jest zdania, ze owszem, wygląda. Nie pytamy, dywagujemy nadal. Wiem (od Szymona), ze na lmiyeh bilmiyeh nie jest chrześcijaninem z Aschrafieh, bo zdarza mu się podczas warzenia marchwi czytac Koran. W każdym razie, “Syryjczyk” bardzo mnie lubi, obdarowuje za każdym razem komplementami, wrzuca do torby gratisowe banany, pomidory albo gumy do zucia, o charakterystycznym lokalnym smaku, którego nie lubię, ale calosc rytuału jest niezwykle przyjemna. Dzis kupiłam pierwszego w sezonie, soczystego melona, za pól ceny, bo nie miałam przy sobie więcej pieniędzy. Byl pyszny i słodki, został zjedzony z Violen i zagryziony serem, przywiezionym przez nia z poludnia Francji. To był dobry dzień.

jeszcze raz o miescie Bejrut

2009-04-21T10:43:00.004+02:00

Tanczac w rytmie niesmiertelnych amerykanskich hitów, przyklejeni do wielkiej szyby w barze Charlie, ktoryprzypomina klimatem krakowskie knajpy, ze starym telewizorem wyswietlajacym zapetlone dzielo Chaplina, zastanawialismy sie z Szymonem nad tym, jak szybko zmienia sie czlowiekowi percepcja i jak w gruncie rzeczy latwo jest sie przyzwyczaic do- na pierwszy rzut oka porazajaco roznej od tej do ktorej przywyklismy- rzeczywistosci. Jednak latwo i szybko sie to dzieje, mimo, ze rzeczywistosc wyglada tu czesto kurizalnie: z nosem przy szybie podskakujemy, pijemy "strzaly", przyjmujemy z otwartymi ramionami goscinnosc 23- letniego wspolwlasciciela knajpy, szczesliwca Charliego, posiadajacego poza libanskim rowniez paszport dunski. i tak pijemy i podskakujemy, a za szyba, poltora metra od naszych nosow znudzony, kreci nozka zolnierz z karabinem przerzuconym luzno na ramieniu. i nikt, lacznie z nami nie poswieca tej sytuacyjnej sprzecznosci specjalnej uwagi. doszlismy do wniosku, ze nawet gdyby wskoczyl do Charliego i zaczal wymachiwac w tanecznym amoku swoim kalasznikowem nadal pozostalibysmy mniej lub bardziej niezwruszeni tym widokiem. Bo to jest przeciez miasto sprzecznosci, o ktorych nie da sie zapomniec. Miasto, ktore sie kocha i ktore sie nienawidzi, w jednym i tym samym momencie, co powtarzaja zgodnie wszyscy moi przyjaciele, w calej swej roznorodnosci, przyjaciele w ktorych zylach, poza libanska plynie marokanska, palestynska, grecka, niemiecka, syryjska,francuska, brytyjska i amerykanska krew. Wszyscy oni mysla o Bejrucie podobnie.

wiecej swiąt niż w polskim kalendarzu

2009-04-21T10:18:00.003+02:00

Przez dwa tygodnie swietowalismy Wielkanoc. Zakonczyli maronici, zaczeli ortodoksi. I konsekwetnie, wszelkie swiata to dni wolne od pracy dla wszystkich, rownież dla tych, ktorzy zmartychwstaniem Chrystusa malo sie zajmuja. I tak, trzy dni wolne od pracy w zeszlym tygodniu, trzy dni wolne w tym, piekny czas przejezdnych ulic, ciszy i przezroczystego powietrza. Pierwszego plażowania nad ciemnoblękitnym morzem. Dobrze czasem, -poza okresem strzelanin ekspresywnie podkreslajacych roznice niby wyznaniowe- zyc w kraju roznorodnym religijnie czego zupelnie nie potrafia dostrzec Libańczycy.

Osobiscie tylko raz jeden jedyny zdarzylo mi sie kulturowego tygla nie docenic, gdy wazna paczka wyslana Fedexem nie dotarla na czas do telewizji, bo kurierzy swietowali z Ormianami, mimo, ze siedziba kurierskiej firmy znaduje sie w centrum chrzescijanskiego Aschrafeh, na placu Sassine i raczej wsrod pracownikow nie ma zbyt wielu przedstawicieli tej mniejszosci. Nieważne, biuro solidarnie celebrowalo swieto Ormian wylaczajac sie tego dnia z rytmu pracy, a to kosztowalo mnie wtedy duzo stresu.

Apropos Wielkanocy, w zalaczniku, kilka zdjec ze zwienczonego sukcesem sniadania swiatecznego. Z niejasnych dla mnie osobiscie powodow rzucilismy sie z Szymonem w wielkosobotni wir pracy, przyrzadzajac salatki, pieczenie, nadziewane kurczaki i wielkanocne jaja. I zupelnie niechcacy wynajmowany przez Szymona i Zahera libanski dom nagle zapachnial znajomo, a potem i wizualnie wydal nam sie bardzo znajomy,troche jak taki dom cioci Basi, albo cioci Stasi na przyklad.

wywiad z Olfat, doczekal sie publikacji

2009-04-13T22:46:00.002+02:00

jesli macie ochote poczytać o palestynskiej silnej kobiecie:

7 kwietnia w Jbel

2009-04-08T17:05:00.002+02:00

Jaruzelski czy Wałęsa?

2009-04-08T14:39:00.004+02:00

Przypomniała mi się niedawna rozmowa z hinduskim barze w Daurze, imigranckiej dzielnicy, która podczas niedzieli, jedynego dnia wolnego od pracy - trzesie sie w posadach od enegetycznego tlumu , ktory robi zakupy w sklepach z produktami z Indii i Srilanki, jada w barach rodzime curry i samosy, kupuje sari i oddaje sie pogaduszkom w cieplym popoludniowym swietle niedzielnego dnia. I nagle w tej rzeczywistosci my: jasnowłosy Szymon i ja. Trudno nam sie w duecie nie rzucać w oczy, ale zostajemy w barze na pietrze przyjeci nie z nieufnością, a po krolewsku. Zaproszono nas do kuchni, gdzie moglismy zajrzeć w garnki i popróbować jedzenia, ktore akurat slabo wyglądem przypominalo to z baru hinduskiego na Nowogrodzkiej. Smakowało też gorzej, ale i tak było super. Zamiast mango lassi pepsi, trudno. Szybko zostaliśmy wciągnięci w pogawędkę przez klientow baru i szybko stalo sie jasne, że jesteśmy z Polski ( chociaz zona naszego rozmowcy , obywatelka Sri-lanki, typowała, że pochodzę z Chin ), Dwoch panow, jej wspoltowarzyszy, po upewnieniu sie, ze nie z Chin, a z Polski, obruszyli sie i z pewną emfazą, wypowiedzili : Z EUROPY... W EUROPIE TO MADRZY LUDZIE SĄ, dodali z przekonaniem. Szymon dal wyraz swojemu zwątpieniu w to stwierdzenie, co jednak nie zmienilo chyba specjalnie stanowiska Hindusow. Jeden z nich nagle powiedzial: Gdańsk , a zaraz potem: Wałęsa i upewnil sie, że się nie myli. Ja się odwdzięczyłam pytaniem o oskarowa produkcje Slamdog Milionere, powiedzili, ze bardzo im się podobał. Dorzuciłam ,że bardzo lubię ich jedzenie. I wtedy jeden z naszych rozmowcow, ze swietnym brytyjskim akcentem, którego nie popsuł 20-letni pobyt w Libanie, zapytal: A kto był lepszy, Jaruzelski czy Wałęsa? Zdumienie na polskich twarzach. Nie spodziewałam się, że przypadkowo poznany w barze czlowiek, oddalony od polskiej historii i polityki o lata świetlne może zadać tego rodzaju pytanie. Kilka dni póżniej kierowca taksowki, zapytal mnie: A skąd jesteś, z Warszawy czy z Poznania? Ponownie zdębiałam. Więc jednak jesteśmy proszę państwa znani w świecie.

Khulud ze Jbel

2009-04-08T13:41:00.003+02:00

Khulud ma 14 lat, codziennie do turystycznego, Jbel-słynącego z rzymskich ruin- przyjeżdza z północy, z miasta Tripoli. Poznałyśmy się na miejscowym nadmorskim deptaku. Uratowala mnie przed zlodziejskimi zapedami starszego pana, ktory przysiadl obok mnie. Naiwnie przekonanan o dobrych zamiarach starszego czlowieka, spragnionego jak sadzilam towarzystwa nie zwazalam uwagi na to, ze jego reka wedruje coraz blizej mojej otwartej torebki. Khulud mnie ostrzegla i tak sie poznalysmy. Zjadlysmy razem swarme i popatrzylysmy na morze. Khulud ma duzo czasu, bo do szkoly nie chodzi. Codziennie od 10 do 15 kreci sie w okolicy morskiego deptaka i turystycznego souku. Zna sprzedawców pamiątek fenicjanskich i wlascicieli łodzi spacerowych. Zarabia na siebie, 5-ciorgo rodzenstwa i mame zebrząc. Mowi o sobie, że jest silna i samotna.Bardzo bym chciała poznać bliżej jej historię, moje możliwości językowe nie pozwoliły mi na zbyt głęboki wywiad. Zobaczymy.

targi pracy w niedzielne popoludnie

2009-03-22T18:21:00.003+01:00

po spedzeniu kilku godzin pieknego slonecznego popoludnia w Torino, konczac wywiady ze znajomymi Dunkami do atykulu na temat Bejrutu, zachciało mi się pójść nad morze. Żeby jednak uniknąc niedzilnych korkow na nadmorskim deptaku, smrodu nargilli i lawirowania miedzy dziecięcymi rowerkami tudzież skuterami wybraliśmy się w okolice portowe. Gdzies po drodze, tuż przed Downtown, stojąc mniej więcej vis a vis Virgin store znalazłam punkt, w ktorym gdy się stanie i powoli zacznie sie obracac wokol wlasnej osi, poza panorama miasta mozna sie doliczyc 14 metalowych żurawi, co mówi sporo na temat rozbudowywania sie B.. Przy odrobinie wyobrazni mozna uslyszec tez muzyke codziennego ulicznego chaosu, klaksonow wymieszanych z odglosem mlotow pneumatycznych pracujacych na placach budowy. W ciągu tygodnia bywa naprawdę Uroczo. Wracajac do spaceru. Milismy szczescie, bo okolice portowe, zazwyczaj sa silnie strzezone tym razem bylo zatloczone cywilami. Okazalo sie, ze w budynku sasiadujacym z portem odbywaja sie targi pracy. Nagle znalezlismy sie w tlumie poszukiwaczy pracy, w raybanach oczywiscie, szpilach, blyszczacych wieczorowym blaskiem kreacjach sciaskajac w dloniach cv, czarnych garniturach, w dloniach cv, czarnych terenowych furach, w ktorych cv. Przeszlo nam przez mysl, ze ci ludzie nie wygladaja jak poszukiwacze pracy z przecietnych wyobrazen. To sa bowiem LIBAŃSCY POSZUKIWACZE PRACY- inna kategoria. Troche porazila tez ich liczba, znak , że Dubaj naprawde cieżko przędzie, podobno to Libanu wraca wielka grupa pracownikow, robiących dotychczac kase w Emiratach, w Libanie wylącznie zajmujacych się ich wydawaniem. I lepiej żeby tak pozostalo. Oczom naszym okazal sie jeszcze obrazek swietnie pokazujacy to jak Bejrutczycy uzaleznieni sa od swoich samochodow i pogardzaja chodzeniem pieszo. Pieszo sie w miescie nie chodzi, dlatego gdy tylko kierowca taksowki namierzy kogos idacego chodnikiem trabi w nieboglosy, do skutku, bo nie moze uwierzyc, ze ktos na niego nie reaguje bo zareagowac nie chce i z własnego wyboru idzie pieszo. Wracajac do lenistwa to pod budynkiem, w ktorym odbywaly sie targi, na wychodzacych czekaly male, reklamowe miejskie samochodziki, napedzane energia sloneczna, ktore ZAWOZILY OPUSZCZAJACYCH IMPREZE NA POBLISKI PARKING, NA KTORYM CZEKALY NA NICH WLASNE SAMOCHODY. O zgrozo! Bejrut nie ma szans oddychac powietrzem, niedlugo na stale zalozymy na twarze maski, bo spacer miejski bedzie grozil zaczadzeniem.

ps. Udalo nam sie znalesc skrawek spokojnego dzis morza, otulonego od strony wybrzeza wzgorzami otaczajacymi Bejrut, znieruchomialymi statkami od strony portu i stara kilkusetletnia latarnia morska. Odkrylismy tez blotniasta wielka przestrzen, z zurawiami i kierowca quadu prujacego wzdluz horyzontu i poznopopoludniowym sloncem, calosc w kolorze piaszczystej pustyni. Niebawem ma wyrosnąc tam miejski park ( nowość w miescie) i centrum rozrywki pod ziemią. Aparatu nie mialam, poza tym pewnie i tak obowiazuje tam, jak w wielu innych miejscach zakaz fotografowania. Opisuje wiec moment, zeby go nie zapomniec.

Bejrut kontra reszta libańskiego świata

2009-03-22T18:07:00.002+01:00

Znajomy pochodzący z północy Libanu z Tripoli opowiedział mi anegdotkę, która jeszcze grubszą kreską podkreśliła to, jak bardzo Bejrut różni się od reszty miast i w Libanie i na calym Bliskim Wschodzie. Zaczęło się od tego, że pijąc żubrówkę z sokiem jabłkowym z liściem mięty w Torino zaczęliśmy rozmawiać jak to w Damaszku jest inaczej i że czlowiek sie nie czuje do konca swobodnie i że nie ma gdzie sie zabawić szczególnie porównując Damaszek do Gemmaizeh na ktorej- moze sie czlowiekowi zdawac na jednego mieszkańca Bejrutu przypadają dwa bary wiecznie wypełnione ludźmi, nie tylko w wekendy. Na to moj znajomy, mówi, że poza Bejrutem to jest klęska, w jego mieście Tripoli nie ma knajp, nie mozna kupic sobie piwa i paradowac z nim na ulicy ani w spokoju sobie jointa spalic. ( W bejrucie tez nie mozna, jakos specjalnie demonstracyjnie tego robic, ale nie ma wobec tego zbudowanej atmosfery najwiekszego na swiecie zagrozenia). I dalej opowiedzial, ze jest takie miejsce w Tripoli, w okolicy corniche - deptaku nad morzem gdzie jest kilka barów, ale jego wlasciele sa zastraszani przez lokalnych islamskich radykalow ( miasto w wiekszosci zamieszkale przez sunnitow) , ze jak nie zamkną swoich barów to wylecą one w powietrze. Bomby samochodowe to zdaje sie byc lokalna specjalnosc w temacie rozwiazywania spornych kwestii, metoda ostatnio niuzywana i mam nadzieje, ze tak pozostanie, nschalla.

Agnostykiem? Buddystą może?

2009-03-22T17:03:00.003+01:00

Przypomniał mi się fragment "Damaszku", który ostatnio widziałam na scenie w al Medina, jest tam taka scena, w której syryjski hotelowy recepcjonista pyta gościa ze Szkocji o jego wyznanie- chce mu zaproponować przejście się do meczetu w celu poderwania dziewczyn- dialog przebiega mniej więcej tak:
- Jesteś chrześcijanienem- upewnia się.
- Nie, nie jestem-odpowiada Szkot
- Muzułmaninem?
- Nie
- Wyznawcą judaizmu?
- Nie
- To kim?
- Właściwie to jestem agnostykiem- przyparty , niechętnie odpowiada Szkot, jakby przeczuwając, że zostanie niezrozumiany
- Agno co? Buddystą może?
- Po krótkim namyśle Szkot: - chrzescijaninem.

I rzeczywiście tak to mniej więcej wygląda: trzeba być kimś. W tej rzeczywistości permanentych konfliktów politycznych oczywiście, nie relgijnych, politycznych, ale inspirowanych tłem religijnym, a bardziej nawet PRZYNALEZNOSCIA do takiej a nie innej sekty, ludziom zwyczajnie nie mieści się w głowie, że ktoś może się z żadnym systemem religijnym nie utożsamiać. Mało tego, pojęcie agnostyk czy ateista śmierdzi prawdziwym szatanem. no bo jak można żyć bez RELIGII. BEZ TOŻSAMOŚCI.BEZ AUTOIDENTYFIKACJI. Tym własnie religia w Libanie jest. Lokuje cię w pewnej spolecznej szufladce. Daje uziemienie. Własną identyfikację wobec spolecznestwa, kraju i kosmosu. Alianse i wrogow. Media, ktore prawde ci powiedzą. ( przy okazji w Libanie nie ma udawania, że media sa obiektywne i poltycznie neutralne. Jedynego państwowego kanału nie ogląda nikt, a jego siedziba popada w ruinę, wygląda jak budynek przygotowany do zburzenia a nie siedziba ogolnokrajowej TV, reszta kanalow to tuby polityczne ugrupowań politycznych, ktore oczywiscie wywodza sie z grup religijnych.) Szablon życia przynależnosc religijna ci daje i receptę jak żyć. Szanse i możliwosci, w zależnosci od wplywowości twojej wspolnoty religijnej. Więc przyznać się do tego, że to wszystko się odrzuca to gorzej niż przyznać się do opozycyjnej religii, fundamentalizmu i konstruowania bomb. Czasem mam wrażenie, że konflikt "religijny" to dla nich sposob na umocnienie swojego poczucia przynależnosci i stad ten wysyp dewocjonaliow, najsilniej widoczny w starych rewirach chrzecijanskiej Aschrafieh i w ormiańskim Bourj Hammoud, gdzie co krok to mały ołtarzyk tu Maryjka tam Jezus albo ich lokalny Święty. Taksówki, biura , sklepy, czasem tatuaże krzyczące jestem Tym nie Tamtym. W dzielnicach silnie muzułmańskich, okolice Karakondrusu, Sabra czy oczywiście Dahie, tam troche inaczej, zamiast symboli religijnych sa natretne symbole polityczne, wizerunki obecnych przywodcow religijno-politycznych i militarnych , symbole "meczennikow" wysadzonych w powietrze to z ramienia Syrii, to z ramienia Izraela, albo z inicjatywy kogos z wlasnego podworka podajacego sie za kogos innego. W sasiedztwach niczym na wiecu partyjnym , na codzien powiewaja flagi, od razu wiadomo, ktora grupa ma przewage w sasiedztwie. ( na marginesie, symbol Hezbollahu, zielony znak na zoltym tle sprzedaje sie turystycznie jak gorace buleczki, koszulki ze znakiem Partii Boga można dostać w wielu sklepach z pamiatkami- gadżet z wycieczki do Libanu). Jedynym niepolitycznym znakiem islamu czesto obecnym, jest bogato przyozdobione wejscie do domu, albo budynku wiernego, ktory wrocil z pielgrzymki do Mekki.
Religijny świr, nie dotyczy bynajmniej wylacznie starego pokolenia.
Nawet na facebooku pojawiaja sie grupy zakladane przez Libanczykow w stylu. "jestem chrzescijaninem".

Pewnego dnia, nieswiadomie sprowokowana przez mojego sasiada starej daty byc moze stworzylam sobie pierwszego wroga w okolicy, a doszlo do tego tak. Polskie wydanie srody popielcowej. Tego dnia chrzecijanie biegaja po Aschrafieh przez caly dzien z krzyzami z popiolu na czole. Niechcacy zapomnialam o tym koscielnym wydarzeniu, szczegolnie ,ze w Polsce symbolika ta raczej nie wydostaje sie poza kosciol i podczas krotkiej grzecznosciowej rozmowy z sasiadem ,z glupia franc wypalilam: A po ci ten krzyz na czole?
On na to: No jak to po co? Z kosciola, nie idziesz tam dzisiaj?
ja: Nie, nie wybieram się.
On na to: shou?- co? leish la2? dlaczego nie, jak to?
ja: no nie, po prostu, nie jestem specjalnie zainteresowana kosciolem.
On brnal, ja brnelam, przeszla mi przez glowe mysl, ze ta rozmowa nie ma wiekszego sensu i ze raczej nie mam szans przeprac glowy starszego pana, chcialam jednak troche na przekor zaswiecic mu jakas diodę, przekaz , ze sa na swiecie miejsca i narody, w ktorych wyznanie nie odgrywa kluczowej roli w zyciu, a juz na pewno nie w zyciu spolecznym.
Na koniec rozmowy sasiad mial wyraz twarzy, ktory przypominal stan przedzawalowy. Pomyslam, ze pewnie zrujnowalam sobie swoj wizerunek milej dziewczynki z Europy Wschodniej nad ktorym przez kilka miesiecy pracowalam.Trudno, słowo się rzeklo.

troche Syrii. Damaszek.

2009-03-20T13:31:00.001+01:00

Joga i Bejrut??ehhhrrrryyy?yyyyy?

2009-03-20T12:28:00.007+01:00

dwie sfery,dwa style zycia po przeciwnej stronie barykady. "odwaga, determinacja i regularnosc" kontra chaos totalny, brak jakiejkolwiek konsekwencji,pogon za blichtrem, wysokim standardem zycia, restauracjami, mercedesami, landroverami itd. Jakby na to nie spojrzec cech wspolnych brak. A jednak joga chociaz w ilosciach sladowych odnalazla sie w Bejrucie, glownie jako odmiana gimnastyki, ale, ale z malym wyjatkiem. Na oko: jakies siedemdziesiat lat, wieku swojego nie zdradza, nie wiem jeszcze czy to oznaka kokieterii, ma pomarszczona twarz, starczego garba i cialo kilkakrotnie bardziej gibkie niz moje. Jest Brytyjka. Wynajmuje mieszkanie na Hamrze, w ktorym prowadzi lekcje jogi inspirowana mistrzem Sri Tirumala Krishnamacharya . Lekcja trwala ponad dwie godziny, wchodzenia w pozycje przeplatane dygresjami, wywiadami na temat tego co jem i gdzie w Bejrucie moge kupic organiczna zywnosc. Bywa szorstka, poprawiajac uczniow i stanowcza. Mądre oczy i ogromna sila. Podczas ostatniej czesci: relaksacji, przy malej indyjskiej lampce nocnej, z brytyjskim akcentem, skurczona tak, ze ma sie wrazenie, ze mozna zamknac ja swobodnie w dloni, czyta fragmenty tekstow swojego mistrza- mysli o tym jak dobrze i szczesliwie zyc. Nie sa specjalnie odkrywcze, mowia o uczciwosci, o zatrzymaniu sie w biegu, o odrzucenie przesadnego materializmu. Czas ten jednak, czas lekcji byl tak mocno oderwany od bejrudzkiej rzeczywistosci, ze zrobil na mnie wrazenie piorunujace. Po zajeciach, wracalysmy razem ciemna pusta ulica, ona: skryta pod warstwami luznych ubran i indyjskich chust wygladala pieknie. Stroj nadal jej dostojnosci i tajemniczosci, z reszta pytana malo o sobie mowi. Wiem tylko tyle, ze mieszka w Bejrucie od lat 70 -tych i ze to tu zaczela praktyke jogi. Zdjecia z Indii zawieszone na scianach "szkoly" dopowiadaja historie. Mieszkanie, na 8 pietrze wiezowca, wygladającego na taki co dobrze pamieta (a szczegolnie chyboczaca sie winda) lata 70 -te- koniec zlotych czasow i poczatki wojny domowej, tam na Hamrze, wyemancypowanej, kosmopolitycznej dzielnicy. Odprowadzila mnie na rog ulicy i uparla sie, ze poczeka ze mna, az zlapie service taxi, potem szybko zniknela mi z oczu. Fascynujaca.

Damaszek tam i tu

2009-03-18T23:10:00.004+01:00

Ostatnia podróż do Damaszku, trzecia w przeciągu roku, nie zapisze się szczegolnie w pamieci. Szybko, nerwowo, nie miałam czasu się odprężyc. Ludzie smutniejsi niż w Bejrucie. Biedny kierowca taksowki, ktoremu bylismy winni 2 dolary, a nie mieliśmy drobnych syryjskich funtow zmagał sie z lodowatoscia innych kierowcow, nikt nie chcial rozmienic mu nieszczesnych 500 funtow. Nagle zrobilo mi sie go zal. Sam szorstki w obyciu, nijak nie wzbudzal wspolczucia ani kolegow po fachu ani pracownikow stacji benzynowej. Przypomnialo mi sie, ze w Bejrucie zdarza sie ,ze kierowcy taksowek rozmieniaja sobie pieniadze podczas jazdy, wyciagajac dlonie przez okna swoich sfatygowanych mercedesow.

W Syrii na dystansie Damaszek-Bejrut na drogach kroluja stare chevrolety. Pod tym wzgledem rozkrzyczany dworzec klocacych sie zawziecie o klientow taksowkarzy robi wrazenie. Stado agresywnych Syryjczykow,dowodzacych kazdgo dnia o swojej meskosci niczym koguty, a obok, ze stoickim spokojem, w rownych rzedach , odpoczywaja w sloncu stare amerykanskie wozy. Ludzie nie sa tu specjalnie wylewnie uprzejmi, czuc opresje w powietrzu i beznadzieje. Wielkie miasto, wielka bieda. Damaszek poza smrodem wielkiego miasta pachnie tez mocno, duzo mocniej niz Bejrut orientem. Ludzie o duzo ciemniejszej skorze siadaja na skrawkach trawnikow i rozmawiaja. Przy glownych ulicach dzieci sprzedaja arabskie slodycze. Starzy mezczyzni zapalniczki. Dumna Beduinka o oczach drapieznego ptaka sprzedaje swiezy rumianek. Jest inaczej. Rznie sie obcych ( sprawdzilismy z Roodim wizytujac toalete) na kase ile tylko sie da. Widzialam stary ozdobiony pieknymi lampami souk z narzedziami, gdzies pomiedzy mlodkami, ktos handluje tez oliwkami. Widzialam wielkie dojrzale truskawki w zimnym powietrzu marcowego dnia, widzialam snieg w syryjskich gorach i kobiete zakryta przezornie, bardzo dokladnie czernia, ktora zapomniala sie i w popoludniowym swietle, jak kot, oparla cialo o rozgrzany mur i zadarla "wyzywajaco" noge, wystawiajac do przodu kolano. Widzialam zebrzace dzieci, przeganiane od stolikow przez mieszkancow Damaszku, dzieci pucybuty, morze turystow pijacych herbate rumiankowa, koty wylegujace sie na dachach. A dzis w Bejrucie zobaczylam sztuke o Damaszku, wyrezyserowana przez Szkota. A w drodze powrotnej, w samochodzie swiezo poznanej Ormianki uslyszalam plyte Kayah i Bregovic.

bez powodu

2009-03-18T17:55:00.002+01:00

wczesnym wieczorem dnia z nowa wiza

najgorsze zdjęcie świata

2009-03-16T15:55:00.009+01:00

Jutro czeka mnie wycieczka do Syrii z powodów wiadomych, wyjeżdżam żeby wrócić i dostać wizę na kolejne trzy miesiące słodkiego życia w B.;) Pozostała jednak nierozwiązana dotąd kwestia nieszczęsnego stempla dającego mi zielone światlo na opuszczenie kraju. Dzisiaj przeżyłam ostatnie w tym temacie starcie. Na początku było długie poszukiwanie odpowiedniego urzędu, przedzieranie się przez porzucone na chodniku łopaty- wokól liczne place budowy- by ostatecznie z sukcesem zawitać w kolejnym oddziale Security Generale, w ktorym w kolejności: bramki wykrywające metale, dym papierosowy, umundurowani mężczyzni ( plus jedna umundurowana kobieta) i oczywiście morze petentów. Zaczęło się dość sprawnie, kilku oficerów wskazało mi drogę, piętro, pokoj i własciwego dla mojej sprawy - przewalenie czasowe wizy- urzędnika armii. Sprawa przestała być jednak prosta już przy pierwszym pytaniu: A3ndik el sourah? - Zdjęcie? nie, nie mam. A jest potrzebne? - tak. - a jakie, takie jak na paszporcie? - Obojętnie jakie. Mozesz je zrobić niedaleko stąd , obok budynek wysoki, bialy na parterze zrobisz zdjecie i od razu tez kserokopie paszportu. Ok, yala, idę, jest budynek, jest jego parter i pan w drzwiach , czujny wobec potencjalnych klientow, przywoluje mnie z daleka do siebie. Tak, tak, zdjecie to tu, ksero tez. Miejcowka jest zdecydowanie skoncetrowana na sprzedazy lokalnego "toto lotka", co chwile, jakis umundurowany obstawia cyfry, gołym okiem widać, że i w armii nie płacą dobrze. Poza mną kilka innych klientek do ksero. Pan wskazuje mi miejsce, zebym sobie usiadla. Wyglada mi to na kawalek szafki. Nie od razu pojmuje o co chodzi, wiec klade na niej parasol. On jednak naciska, zebym na tym kawalku szafki usiadla. Nad szafka dostrzegam bialy papier zawieszony na scianie i zaczyna do mnie docierac, ze to przeciez studio foto. Pan od totka, pojawia sie z wielkim polaroidem z poczatkow istnienia ekspresowej fotografi, mowi "smile" trzaska spustem migawki i juz. "Five minutes"- dodaje, wydajac kolejny kupon na loterie i kserujac kilka stron paszportu. Podoba mi sie. Zdjęcie jest wyśmienite, wysuszone suszarką jeszcze cieple. Sytuuję się na nim gdzieś w prawej części kadru, nad glowa wielka odchłań bialego kartonu, w żadnym miejscu kadru nie ma najmniejszego śladu po ostrości i ogolnie jestem mocno nierozpoznawalna. Najgorsze zdjecie jakie posiadam, moje ulubione, zostały mi jego trzy egzemplarze, z którymi nie zamierzam się nigdy rozstawać, schowam je w portfelu. Na koniec orżnąl mnie na kasie, ale nie bylam w humorze do dyskusji na temat ceny tegj uslugi. Po powrocie do urzednika, przeżylam jeszcze dwie godziny farsy, biegania z grupa innych petentow po schodach w gore i w dol, w szybkim tempie nadawanym przez oficera w okularach, zupelnie niuzasadnionym, bo jakos nikt nigdzie na nas nie czekal. Ale my biegliśmy. Poproszono nas do pustego pokoju, w ktorym po chwili pojawil sie nijaki Bassam, ktory po krotkim "Dzien dobry" wypowiedzianym po angielsku, zamilkl na reszte spotkania. Zajął sie stemplowaniem naszych papierow, odliczalam dokladnie uderzenia o papier, dostałam osiem stempli. Potem powrot na gore i czekanie na korytarzu. Z nudy zapoznałam sie z petentem obok, współtowarzyszem mojej bieganiny po schodach i godzin absurdu. Dar jest Irańczykiem i sprzedaje w Bejrucie dywany, gdzieś w dzielnicy Karakondrus. Ucieszyłam sie niezmiernie, dobrze mieć kontakty w biznesie dywanowym, wiadomo. Zapytał się czy interesują mnie dywany jedwabne, dlaczego by nie ,oczywiscie, że mnie interesują. Po tym w zwiazku z tym, że wczesniej, choc ze srednim zrozumieniem opowiedzialam mu o kilku swoich ulubionych iranskich filmach i że chcialabym bardzo odwiedzic kiedys ten kraj, licze na dywanowe "wasta". Historia zakonczyla się wizytą w gabinecie jakiego wyższego rangą urzędnika i zwieńczona świeżym jeszcze wilgotnym stemplem. Jutro część 2 epizodu wizowego.

Bejrut dziś o zachodzie słońca

2009-03-15T19:54:00.001+01:00

nie mogłam sobie odmówić

o tęsknocie do mojego starego świata na starym kontynencie

2009-03-15T19:14:00.004+01:00

Gdy łapie mnie za garło, a zdarza się to często, mam wtedy wyjść kilka: próbować uciec, poddać się jej , co zwykle prowadzi do depresji, mogę też próbować o niej zapomnieć. A czasem dla odmiany , same z siebie, nieproszone, małe, niespodziewane w bejrudzkiej rzeczywistości polskie akcenty przynoszą ukojenie. Solo fińskiej tancerki Virpi Pahkinen, ktora przygotowała choreografie dla kilku przedstawien Polskiego Teatru Tańca przypomniala mi tamten poznański, stary czas. Poczułam się trochę tam, a trochę tu. Teatr tańca to w Bejrucie to dziedzina niezbyt popularna, więc występ Virpi chłeptałam spragionymi oczami. Grupa starszych pań podsumowala co prawda jej solówkę jako " ćwiczenia jogi", ale generalnie publiczności bardzo się podobało. Tego samego dnia, chwilę wcześniej moja nowa klasowa koleżanka, w polowie Amerykanka w polowie Ormianka wzięła mnie ze sobą do jej znajomego fryzjera w ormiańskiej dzielnicy Bourj Hammoud, którą wcześniej znałam z widzenia, gwaru ulicznego, otwartych do poznych godzin jubilerow, wiszacych lancuchow kielbas ormianskich w witrynach sklepu, nie mialam nigdy jednak okazji wejsc tam głębiej. Byłam zachwycona nowym doświadczeniem, ormiańskiego języka i ormiańskiego fryzjera. Własciwie to nie fryzjer, a stylista fryzur w szaliku na szyi , w spodniach D&G był przemily, wylożyl mi szybko i zwięźle swój stosunek do Libanu i libańskich władz i swoj anarchistyczny światopogląd, a na koniec dodał, że ma klientkę Polkę, która uwielbia efekt jego fryzjerskich poczynań, a poza tym to pracuje dla libanskiego rzadu, o ile ja dobrze zrozumial. Wątpliwe to chyba, ale być może sie temu kiedyś bliżej przyjrzę. Póki co planuję kolejne spotkanie z pewną Polką, która ze swoim Palestyńskim mężem od lat mieszka gdzieś w Dahie,.Zamierzam też niebawem odkryć ormiańską kuchnię.

zmienil sie smak frytek w La Tabkha i zmienil mi sie tez punkt widzenia

2009-03-11T19:49:00.007+01:00

i samopoczucie. Ostatnio zrobilo mi sie tu, w moim bejrudzkim życiu bardzo dobrze. Jakby tak znajomo bardziej, u siebie, wygodniej i pewniej. Pewnie sinusoida samopoczucia w nieswoim kraju to stan na stale wpisany w życie cudzoziemca, pewnie nie jestem w swoich odczuciach odosobniona. Po prawie 10 miesiącach życia tu zaczynam dopiero powoli nabierać dystansu. Do siebie, do mojego zycia tu, do Libanu. Po pierwszym okresie euforii, a potem paśmie trudności, porażek w temacie pracy, nagłego nadmiaru czasu, a przede wszystkim PORAŻAJĄCEGO poczucia, że tak o to, tu i teraz stoję i mogę i muszę wziąć życie w swoje ręcę. Po latach życia w rutynie codziennych "muszę" muszę iść na wyklad, muszę zrobić kolejny materiał w tym tygodniu, tym razem w Koninie, często na nieinteresujący mnie albo gorzej totalnie absurdalny temat, co robić jednak "muszę", nagle nie muszę. Mogę zrobić co chcę. I to się okazało ogromnym trudem i wyzwaniem. I lekcją, że o to, o dziwo łatwiej jest żyć w kieracie codzienności, która męczy, w której często to ktoś inny pociąga za sznurki i wyznacza zadania i latwiej jest tej codzienności nie znosić niż wziąć życie w swoje ręce. Tak po całości. Do tego doszedł szok, że teraz to już nie podróżowanie, że teraz to ja tu żyje, mieszkam, to jest mój nowy dom, bez bliskich ludzi, w totalnie innym świecie, niezrozumiałym , często absurdalnym, czasem zamkniętym. Mocując się z językiem, którego nauka idzie jak po grudzie, bo każde słówko trzeba skojarzyć z trzema innymi, albo i jakąś sytuacją bo spamiętać inaczej się nie da. A jak się uda spamiętać to nie można wymówic.
I tak. Po trudnym czasie, jakoś tak pomału, w dużym stopniu za sprawą Krogulca i jej wizyty tutaj, która pozwoliła mi spojrzeć na siebie i moje życie tu cudzymi oczami. Poza tym szkola daje mi energie, to że umiem się wytargować i zawalczyć o swoje, albo przeklnąć kierowcę taksówki, to wszystko sprawia, że jest łatwiej, bardziej swojsko i pewniej. No i piszę ostatnio, to dzięki zainteresowaniu moim byciem tu Kwaska. No i dobrze jakoś tak. I doceniam bycie tak daleko od stresu, ktory do niedawna spinał wszystkie mięśnie i z daleka od KRYZYSU. dobrze mi. mam czas. na myślenie, na naukę, na patrzenie, na fotografowanie. mam czas.

wspólna wystawa z Krogulcem na facebooku

2009-03-11T18:55:00.003+01:00

Rusza w piatek. Nasz mały projekt.

a w libańskim "Zamku" było tak

2009-03-11T17:00:00.004+01:00

Wizyta w Ministerstwie Edukacji zrobiła wrażenie historii żywcem wyjętej ze świata Kafki. Miejsce nie zaskoczyło mnie tak, jak by mogło, a to dlatego, że dzień wcześniej Roody spędzil- dosłownie- cały dzień robiąc przysługę koledze i pomagając mu zarejestrować samochód- z niejasnych dla mnie powodów- na jego nazwisko. W dużym skrócie historia wyglądała tak, że R. i Z. biegali od biurka do biurka, na parking i z powrotem do biurka, sugestywnie nakłaniani przez coraz to kolejnych pracownikow urzedu do dania im w łapę w celu przyśpieszenia i zakonczenia z sukcesem procedury rejestracji. Po zainkasowaniu czasem 3 dolarow czasem 10 znikali w gąszczu pięter, biurek i stosów papierów, a za nimi pojawiali sie nowi. 100$ zostało poświęconych dla dobra akcji, ktora niestety zakonczyla się porażką i informacją, że niestety, ale samochód w czasie sprzedazy nie nalezal do poprzedniego wlasciciela, bo byl juz w tym czasie wlasnoscia banku, ktory zajal go w zwiazku z kredytowylmi zaleglosciami jego posiadacza. W oparciu o mroczne doswiadczenie R, szłam do ME gotowa ujrzec kilka absurdow. I nie było inaczej. Zaczelo sie od tego, ze ministerstwo ulokowane jest w wiezowcu i sowicie opancerzone- bramki, wykrywacze metali itd. Przebijamy sie przez nie. Moja sprawa pietro 3. Niestety, przycisk w windzie z numerem 3 nie dziala- w windzie kamery, na kolejnych poziomach pelno ochrony- z pokerową twarzą jedziem na 4 i schodzimy pietro nizej. A tu. Ogromna przestrzen pustki. Wielkie puste przestrzenie i "niby" zagospodarowane pokoje, pootwierane na oścież, z biurkiem i telefonem ,przypalona paierosem kanapa i krzeslem. Idziemy, dlugie korytarze, puste pokoje, szukamy czesci "zaludnionej", docierami, jest pokoj , jest biurki i polki z aktami, jest i skwaszona urzadniczka. Od urzedniczki polskiej rozni sie tym ,ze zamiast siedziec i chowac sie pod sterta akt, grzebie w teczkach stojac w czerwonym plaszczu zapietym na wszystkie guziki , sprawiajac wrazenie gotowej do wyjscia. Wlosy zakryte chusta, wściekle karminowy plaszcz i pioruny z oczu. Odsyla nas do kogos innego. U kogos innego dowiadujemy sie, ze stempla nie dostane, bo pismo jest zle napisane , a szkola musi podac swoj numer rejestracji, a jesli nie jest zarejestrowana- co sie wkrotce okaze- to stempla z oczywistych przyczyn nie bedzie. Odpowiedzi na pytanie jak ma byc sformulowane pismo udzielic nam nie chce. Wracamy do urzedniczki, nadal w zapietym plaszczu na stojaco przeszukuje pozolkle, zżarte czasem papiery. Uswiadamiam sobie, ze ona w tym plaszczu stoi dlatego, ze jest zima, zimno, dogrzewa sie, a nie dlatego, ze sie gdziec wybiera. Nadal zla jak osa nie chce nam powiedziec jak pismo ma byc sformulowane. Podpatrujemy od innego petenta. Przedzieramy sie przez smierdzace i ciemne od dymu papierosowego korytarze i na skroty, przez puste pokoje z przypalonymi kanapami. Wszystko wyglada dosc oblednie, jak z surrealistycznego snu o nadpsutej biurokracji. Wielka prowizorka, jest wielki, lsniacy w sloncu wiezowiec, jest ochrona , nowoczesna srebrzysta winda z kamera, ale zamiast koszy na smieci puste kartony, brudno jakos, zapyziale, smierdzaco i pusto. Libanskie "na niby" i z "wypierdem".

dziś w torino

2009-03-11T16:55:00.002+01:00

stanęło na wycieczce do Damaszku

2009-03-11T16:06:00.004+01:00

zaczęło się niewinnie, zalatwianie przedłużenia wizy, w Security General. Kolejka do bramki wykrywającej metale, przeszukanie torby- rutynowa procedura obowiązująca w każdym centrum handlowym, a czasem i w pojedyńczych sklepach- np. w Zarze- walka o kwitek z nieprzestrzegającymi kolejki- pcham się i ja, drugie pietro i niby wszystko gładko idzie, a tu niespodzianka....potrzebna jest kserokopa paszportu. Pytam pana w mundurze przyjmującego petentów, gdzie ksero, pan zagląda w moje papiery ze szkoły i się zaczyna: z tym papierem, to musisz pojsc do Alego Jakiegostam na pierwsze pietro, on musi stwierdzić czy taki papier możemy przyjąć. Na pierwszym pietrze do Alego gigantyczna kolejka, nic, stoję. Wreszcie inny mundurowy wola mnie do siebie, sprawdza papiery, radzi się innego, mysli, drapie sie po glowie i odpowiada w szybkim arabskim co muszę zrobić. Łapię pierwsze zdanie. Tłumaczę mu, że w szkole jestem na poziomie jednym z podstawowych, wiec, żeby jednak mowil do mnie po angielsku. Tłumaczy zatem, równoczesnie zalatwiając sprawy dwóch innych petentow, ktorzy wciskaja sie przed moja twarz i machaja papierami, ze musze isc na drugie pietro do komendanta. Odpowiadam, ze wlasnie przyszlam z drugiego pietra na pierwsze, odeslana z drugiego na pierwsze. Mówi, że trudno muszę iść do komendanta jakiegos tam. Pytam na drugim pietrze przypadkowego mundurowego o droge do komendanta. Wskazuje mi sztywnego wojskowego za biurkim interesujac sie przy tym moimi papierami. Pyta czy mam zdjecie? Jakie zdjecie? Potrzebne jest zdjecie i znika za drzwiami. Petent obok mnie spogląda na mnie z politowaniem i mowi, ze to oczywiste, ze potrzebne jest zdjecie. "Ale ja chcę tylko przedłużyć wizę"!- mundurowy wraca, petend sie wyrywa, "ale ona chce tylko przedluzyc wize", ja potakuje. Mundurowy mowi, ze pismo ze szkoly jest zle bo nie ma terminu kiedy skoncze szkole. Tlumacze mu, ze ja do tej szkoly to moge chodzic i chodzic bez konca i sama decydyje, kiedy skoncze. Upiera sie, ze potrzebny jest termin i stempel z ministerstwa edukacji. tlumacze, ze stempla nie dostalam, bo szkola nie figuruje w rejestrze szkol, funkcjonuje jaki prywatna firma ( wiem co mowie, wizytowalam wczesniej ministerswo edukacji, opisze potem), skonfudowany zasiega rady kolegi, kolega upiera sie przy stemplu. mowie, ze stempla nie ma i nie bedzie. nie moga mi przedluzyc wizy. dobrze, - mowie- czy w takim razie moge dostac nowa? nie.nie moge. skonczyla sie waznosc mojej wizy, musze opuscic kraj. nie moge- zaczynam sie niecirpliwic- bo nie mam wizy, ( kilka dni temu zmienilo sie prawo, dotychczas, mozna bylo LEGALNIE przebywac miesiac na przeterminowanej wizie. ) znajoma zawrocili z granicy, musiala przyjsc do was po stempel. - No tak, - ze spokojem odpowiada mundurowy- musisz najpierw isc tu i tu, dostac stempel zezwalajacy ci na opuszczenie kraju, a potem wyjechac i wrocic. ... i taka to historia. NADAL BEZ STEMPLA JESTEM. w przyszlym tygodniu "nchalla" mam nadzieje, stempel, wycieczka do Damaszku i z powrotem.

zdjęcie R., które lubię

2009-03-10T17:35:00.002+01:00

przed wizytą w jednym z tych miejsc, które rządzą się własnymi prawami, a raczej rządzą się bez praw

2009-03-10T16:59:00.004+01:00

Jest takie słowo w języku arabskim, a może tylko libańskim, bo język ten uproszczony, zfrancurzony słabo przypomina klasyczna fushę ze swoim "bonjourak", w kazdym razie jest takie słowo 2anuun, ktore oznacza prawo, zasadę. Słowo, które nie ma swojego odzwierciedlenia w rzeczywistości. Nie ma prawa w przestrzeni "drogowej", o której pisałam już nie raz, dodam tylko dygresję, że bardzo bym chciała zrozumieć, z całych sił pragnę zrozumieć po co, ale to po co, na małym rozwidleniu ulicy dochodzącej do Gemmaizeh, niedawno zainstalowano światła drogowe. Światła lśnią nowościa i schematycznie zmieniają aktywne kolory, tylko po co, skoro nikt ani na Gemmeizeh ani na zadnej innej ulicy miasta, nigdy wczesniej i pewnie nigdy po tym, dlugo po tym gdy nowe swiatla zeżre rdza, nikt nigdy swiatel drogowych respektowac nie bedzie. kierowcy bez zmruzenia oka ignoruja wiec i te, nowe swiatla. Osowiali od spalin i wyziewow starych autobusow policjanci, stoja na każdym większym skrzyżowaniu i kieruja ruchem, mimo obecnosci swiatel, bo inaczej miasto by stanelo, Libanczyk Libanczykowi nie odpusci i go w ruchu miejskim na pewno nie przepusci. Mało tego, kto bezczelniej prowadzi ten wygrywa. Nieważne. Nie ma tu 2anuun. Nie ma 2anun w polityce, to wiadomo. Kazdy kto jest na stolku, sprzedaje panstwowe ziemie i budynki jak szybko tylko moze, zeby upchac sobie kieszen, bo przeciez emerytury w tym kraju nie istnieją więc trzeba sobie jakoś zapewnić spokojną starość, albo do śmierci doić dzieci. A inwestorzy robia pstryk i stuletnie budynki znikaja w mgnieniu oka z wszystkich okolic. pstryk.pstryk. Dziedzictwo? Kasa się liczy, doraźny zysk. 2anuun nie ma nigdzie, kolega bez prawa jazdy zatrzymany przez policję za kółkiem samochodu schowal sie troche w ramionach, policjant sie specjalnie jednak tym nie przejął, powiedział tylko, żeby uważal jak jeździ, skoro nie ma prawa jazdy. A jutro idę do miejsca, królestwa braku 2anuun mianowicie Security General, w celu przedłużenia wizy. Miejsce strzeżone niczym twierdza, polskie ministerstwo obrony chyba jest najlepszym jego odpowiednikiem w strukturze panstwowej. W twierdzy pracują wyłącznie umundurowani przedstawiciele armii, szarak musi przejść przez wykrywacze metali, oddać w zastaw swój telefon, tylko po to , żeby wypełnić wniosek o przedłużenie wizy. Ostatnim razem mi się nie udalo. Mimo, że taktycznie stanęłam w kolejce do wydawalo mi sie milszego w swej aparycji przedstawiciela armii libanskiej, mimo, ze udalo mi sie unieszkodliwic wpychającą się w kolejkę sprytną babę ( nie licz , ze zrobisz w konia Polkę więcej niż jeden raz), poległam. Milszy oficer okazał się mięczakiem pytającym o radę starszego kolegę po fachu, niemiłego dla odmiany. A ten, ewidentnie, na poczekaniu tworzył w glowie, specjalnie dla mnie prawo i reguły przedłużania wizy. Myślałam, że mnie szlag jasny trafi. Wymyślił, że muszę przedstawić papier ze szkoly, co nie bylo by problemem, zarządał jednak jeszcze stempelka z ministerstwa edukacji. A to kosztowało mnie sporo wysylku, doświadczenia na miarę "Zamku" Kafki a ostatecznie porażki. Ale o tym innym razem. O zamku z koszmarnego snu Franca Kafki.

z cyklu niezłapane: baba za babą

2009-03-09T18:32:00.004+01:00

Na Hamrze, w dzielnicy, która zdaje sie być kosmopolitycznym, biznesowym i handlowym centrum miasta, zatłoczonym bogatymi żonami biznesmenow, biznesmenami, turystkami z naftowych krajów, które parkują wielkie jeepy na srodku ulicy i zostawiają je tak, na światłach awaryjnych, żeby szybciutko wyskoczyć i zrobić zakupy w jednym z butikow haute couture dla wyjątkowych, znudzonych, obrzydliwie przy tym bogatych kobiet, wlasnie tam najlatwiej znalesc pociągnięte grubą kreską, spoleczne sprzecznosci. I tak, przegapilam obiektywem taka oto scene. Tuż przede mną, wąskim chodnikiem, gęsiego szly równym tempem trzy kobiety, jedna za drugą, przed drugą trzecia. Pierwsza, w zakrywającym skrzętnie głowę i ciało czarnym okryciu, prawdopodobnie libańska szyitka, albo turystka. Za nią, na wysokich obcasach, w buzujących kolorami bluzce , czanych spodniach i barwnym hiżabie zakrywajacym włosy, typowa mieszkanka Hamry, za ktorą szybkim krokiem podążała trochę młodsza, farbowana na blond w ubraniu pozwalającym bezbłędnie określić wszystkie wymiary jej ciała, ostatnia w kolejnoci, ale rownie dobrze reprezentująca swoj typ mieszkanka Bejrutu.

9 miesiecy temu

2009-03-09T12:52:00.004+01:00

pod koniec maja ubieglego roku urzadzilismy wielkie obżarstwo na naszym solidnych rozmiarow balkonie. wczoraj, nagle, zupelnie nieplanowanie wydarzenie sie powtorzylo. bylo baaardzo milo. od wczoraj peka mni glowa.

"Bejrut kobiet"

2009-03-09T10:52:00.004+01:00

tekst o kobietach, ktore lamia libanskie stereotypy. Jeśli ktoś ma ochotę poczytać, wrzucam link:
http://www.repka.pl/Czytelnia/Inne/Bejrut-Kobiet.aspx

a gdy lato przyjdzie już na dobre

2009-03-07T13:55:00.002+01:00

wtedy Bejrudczycy będą rozmawiać i planować tylko jedno: plażowanie. Naprawdę, lato sprowadza się tu do plażowania i planowania kolejnego plażowania. powstają przy tym dwa bloki: zwolenników plaż na południe od Bejrutu i zwolenników plaż na północ od Bejrutu. Ich preferencje w tym temacie często nie pozostają bez związku z wymiarem religijnym. Na północy przeważają w liczbach chrzescijanie na poludniu muzulmanie. Brzmi to zupelnie niewiarygodnie, ale coraz bardziej utwierdzam sie w przekonaniu, ze tak wlasnie jest. Moja kolezanka pojechala dzis plazowac. Ja sie jeszcze wstrzymam, ostatecznie niebawrm bedzie to jedyna rozrywka, a czesto i koniecznosc.

pierwszego dnia lata w Bejrucie

2009-03-07T12:07:00.001+01:00

, originally uploaded by mikaton.

na bejrudzkim deptaku nad brzegiem morza wypilam sok z pomaranczy, ktore sprzedawca wydusza wielka metalowa wyciskarką. popatrzylam na ludzi, a potem zjadlam pierwsze w tym sezonie najlepsze w miescie buzah- lody na bliss street.

przedwczoraj skonczyla sie zima wczoraj przyszlo lato

2009-03-07T11:15:00.004+01:00

nagle. po deszczowej grzmiacej i blyskajacej sie nocy nie przyszedl burzowy dzien. Zimowe burze ciągną sie tutaj długimi tygodniami, nocami i dniami. wydaje ci sie, ze ktos zapomnial zakrecic kurek. leje i leje, a ziemia wygladniala po miesiacach suszy chelpie hektolitry wody z niepohamowaniem dziecka. osobiscie zima kojarzy mi sie jeszcze z cieknacym dachem i zielona szmatą do podłogi, ktora miala za zadanie tamowac powodz. zima zostawila w glowie pamięc o nieznanej dotad wilgoci, ktora pojawia sie mokrym sladem na ubraniach w szafie, recznikach i poscieli. pierwsza zima w Libanie byla dlugimi wieczorami w scisnieciu na kanapie obok subii, ktora buchala zywym ogniem i ktora wzbudzala glebokie niezadowolenie naszej sasiadki, od jakiegos czasu burczacej "bonjour" i "keefik" nie czekajac nawet na krotka, formalna odpowiedz, ze "dobrze". zima to herbata z duzymi kawalkami cynamonu, ktory resztka zalosnie spoglada dzis na mnie ze sloika, jakby na znak, ze jego sezon wlasnie sie definitywnie skonczyl. Od wczoraj mamy lato. Za moment grube wielkie peczki miety pojawia sie w kazdej piekarni, garsciami wyladuje w kazdej kanapce, razem z soczystymi pomidorami i kruchymi ogorkami. przyjdzie czas truskawek, avokado, sniadan i kolacji na balkonie. turkusu morza za oknem. namolnego kota sasiadow, ktory podczas naszej nieobecnosci obsikuje dom. czas nocnej goraczki i dziennego piekła. dlugich wieczorow ze swiecami i znajomymi pod rozgwiezdzonym niebem. czas lemoniady, ktora R. przyrzadza zgodnie z przepisem swojego ojca.

zdjecia w głowie

2009-03-06T16:00:00.004+01:00

myślę o nich i żałośnie nad nimi ubolewam. nad straconymi ujęciami, który umknęly przed spustem migawki, albo dla uchwycenia których zabrakło mi odwagi. moze to jest kwestia wprawy, nie pozwolenia kadrom wymknąć się. może czegoś innego, co powtrzymuje przed ingerencją w chwilę, ingerencję dzwiękiem rozdzierającym ciszę na pół.
wszystkie te stracone kadry zamierzam zebrać, ubrać w słowa i ścisnąć w jeden pęczek.

wczoraj przechodziłam przez downtown, nowe, "na niby" stare miasto, fikcja dla turystów i wyobrażenie o tym jak mogłoby być pięknie, czysto i w jednym rzędzie. W rzeczywistości dzielnica jedynie podkreśla i manifestuje to, jak Bejrut nie wygląda i czym nie jest. Jedyne w czym ta część miasta nie rozni sie od innych dzielnic to to, ze wygląda jak permanentny plac budowy. Gdzieś tam, około południa, obok wznoszącego się do nieba kolejnego, szklanego budynku, na chodniku, w rządku leżą czerwone i żółte kaski rozżarzone upałemi i zaskoczone siłą marcowego słońca. Robotnicy w przerwie jedzą kanapki i lubieżnie łypią okiem na absolutnie niedostępne dla nich kobiet z biurowców pachnące Chanel. W niewielkim oddaleniu od nich, pomiędzy dwoma szklanymi ścianami, jeden z nich zasloniwszy głowe arabską, czerwono- bialą chustą stoi na baczność, wyprostowany niczym struna. Przyglądam mu się przez kilka sekund w zawieszeniu chwili. Zaraz potem słyszę melanchlijne zawodzenie z pobliskiego meczetu, zaproszenie na modlitwe. dokładnie w tym samym momencie mezczyzna pada w ukłonie na kolana. Podczas jego chwili sakrum swiat nie zatrzymuje się w miejscu. kierowcy service taxi nie przestają dziko trąbić, ruch pieszych nie zamiera, bogate kobiety nie przestają wydawać pieniedzy w butiku na rogu, a sprzedawca nie przestaje ani na chwile pakowac nowej kolekcji wiosna-lato do lsniacych papierowych toreb.

po dłuższym niebycie

2009-03-04T22:13:00.006+01:00

Zostałam poproszona o zdjecia z krotkim komentarzem na temat mojego Bejrutu. O tym jak go widze, ja ajnabiya. cudzoziemka. A widze go dzis tak:
Po długich miesiącach nieznośnego w swoim duszącym upale lata i przeszywającej wilgocią do szpiku kości zimy, Bejrut diametrialnie różni się od tego zapamietanego z pierwszych wrażeń. Kiedyś, wtedy, zachłysnęlam się światłem i wybuchającymi rozkwitem barwami: ulic, sąsiedztw, starych domów i drzew, o których dopiero dużo później pomyślałam, że są tak nieliczne, że mogę je zliczyć na palcach jednej ręki. Byłam wtedy niewinnie niezwruszona wobec zamarlych w korkach samochodow wrzeszczacych niemilosiernie klaksonami, krztusząc sie przy tym własnym smogiem. Teraz halas boli w uszach, tak samo jak innych. Dziś myślę, że Bejrut to miasto, które przciąga jak żadne inne i jak żadne inne odrzuca swoim chaosem. To najwieksza kumulacja kotów i samochodów przypadajacych na głowę jednego mieszkańca, społecznych kontrastow, sprzecznosci i absurdow. Sytuacji niezrozumialych ani dla przyjezdnych, ani dla jego mieszkancow, sytuacji w których ci ostatni nauczyli sie po prostu “być”. Bejrut rozlany nad morzem, bez dojscia do morza, tak zeby z przyjemnością móc zanurzyc w nim stopy. Miasto o pieknym popoludniowym świetle, które przynosi ukojenie, a któremu towarzyszy gruba, brudna smuga codziennego świeżego ładunku smogu. Miasto prześcigających się kierowców autobusów, rywalizujacych ze soba symboli religijnych, miasto bez listonoszy doreczajacych listy. Miasto barwnie mieszajace kilka swiatow i kultur, obcych sobie ludzi, ktorzy nie znaja sie nawet z widzenia. Miasto sztucznych pieknosci i miasto buzujące naturalnym pieknem mieszkancow, ktorzy starzeją sie z zachwycającą godnością. Otwarte miasto otwartych ludzi na zewnatrz, kamuflujących się w srodku. Ludzi, ktorym miasto przycielo skrzydla. Miasto terazniejszosci i ludzi terazniejszych. przeszlosc sie nie liczy, wiec zzeraja ja buldozery.przyszlosc? bylo by milo, gdyby byla, ale że pewnosci nie ma, nikt nie mysli o niej powaznie.

Kholoud

2009-01-14T21:06:00.001+01:00

Kholoud, originally uploaded by mikaton.

Kholoud mieszka w obozie Borj el Barajne. Pomaga mi docierać do ciekawych kobiet i przeprowadzać z nimi rozmowy. Mocno energetyczna i pozytywnie pewna siebie. Nieustannie powtarza, że zna granice swoich możliwości. W ogóle lubi mówić dużo, wtrącając do co drugiego zdania "habibteh". Dużo uroku. Z portfela wysypują się jej dziesiątki wizytówek osób z ktorymi współpracowała jako tłumacz albo researcher. Jej obecność jest dla mnie mocno stymulująca, anjeed:)

LINK DO REPORTAŻU Z BORJ EL BARAJNE, NIESTETY NIE W CALOSCI

2009-01-11T22:25:00.000+01:00

http://dziendobrytvn.plejada.pl/24,14549,news,,1,,konflikt_w_strefie_gazy,aktualnosci_detal.html

ASHURA

2009-01-09T22:49:00.001+01:00

, originally uploaded by mikaton.

wiecej na www.flickr.com/photos/mikaton

Nabatiye w strugach krwi i skórach pomarańczy

2009-01-09T22:48:00.000+01:00

Ashura w Nabatiye to szyicki krwawy festyn, upamietujący męczeńską śmierć wnuczka proroka Muhammada- Husayna Ibn Aliego. Rokrocznie do miasteczka na poludniu Libanu zjezdzaja się zwolennicy obrzedu z całego kraju i zagranicy. Uczestnikami są głownie mężczyźni i chłopcy, ale zdarzają sie też młode dziewczyny. Poddają się obrzedowi samookaleczenia. Najpierw nacinają brzytwą głowę. Następnie dłonią ( albo dowolnie nozem lub mieczem, ktore wystepuja tu w roli rekwizytow) udejrzają rytmicznie w ranę na czubku głowy, zeby krwotok powiekszyc.. W okrzykach “Haidar” rozpoczynaja swoja droge dokola miasteczka. Niektorzy też się biczuja. Calosc robi wrazenie makabryczne, bryzgająca krew i mdlący jej zapach unoszą sie w meczecie skad wedrówka się zaczyna i kończy obmyciem w wodzie.
Pikaanterii całości dodaje atmosfera ludowego festynu, stragany z tradycyjna przekaska towarzyszaca miejskim imprezom- tyrmusem ( rodzaj grochu) serwowanym z solą , kuminem i cytryna, arabskie slodycze i swiezo wycieskany sok z pomaranczy. Gdzieś w zakrwawionym tłumie lawiruje pan rozdajacy darmowe wzmacniajace ananasowe soczki z rurka, czestuje mnie tez ciastkami. Zajeta scieraniem krwi z obiektywu nie daje sie namowic. Po kilku pierwszych minutach przebywania w oparach krwi robi mi poważnie slabo, po pierwszym rozbryzgu czerwieni na torbie jeszcze slabiej. Ktos w zartobliwym tonie proponuje mi naciecie glowy, grzecznie odmawiam..

W tlumie wyłapuję wystraszone oczy malych chlopcow, ktorzy stoja w kolejce do uderzenia brzytwą. Inni przeciwnie, zamiast strachu , euforia: “chcę jeszcze jedno uderzenie, mialo byc pieć, a są cztery”. Gdzieś obok placzem zanosi sie male ,moze dwuletnie dziecko, ktoremu w obecnosci jego matki rowniez okaleczono.

Mimo atmosfery horroru sytuacja z kilkoma wyjatkami wydaje sie byc mocno groteskowa. Panowie po zrobieniu kilku krwawych rundek pozuja do fotografi z paniami z publicznosci, ktore ukryte za hizabami i przeciwsloncznymi okularami, z aparatami fotograficznymi w dloniach zdawaly sie przez calosc ceremonii kibicować amatorom imprezy. Namioty z pomocą medyczną regularnie cucą omdlałych i zakladają opatrunki.

Członkowie pochodu ociekajac krwią robią sobie przerwe na papierosa i rozmowe przez telefon, ustawiaja sie do grupowych zdjęć. Chętnie wspólpracują z fotoreporterami.
Po czterech godzinach imprezy miasto dosłownie splywa krwia i deszczem, a w kalużach leża stosy skórek pomarańczy, z ktorych wyduszono miąższ. W drodze do Bejrutu wyprzedza nas autobus prowadzony przez okaleczonego uczetnika imprezy i wypelniony po brzegi ludzmi z opatrunkami na glowie. Ashura 2009 za nimi.

i jeszcze Ali i jego wysmienita kawa ze skondensowanym mlekiem

2008-12-29T21:33:00.002+01:00

2008-12-29T20:03:00.000+01:00

palestyńczycy których znam

2008-12-29T19:06:00.004+01:00

mieszkańcy obozu palestyńskiego Burj el Barajne w Bejrucie. Tacy sami ludzie, a nie bojownicy Hamasu z karabinami maszynowymi wcisnietymi w dlonie z nienawiscia w oczach giną teraz w Gazie. o tym mysle.

po swietach podsumowanie

2008-12-29T17:18:00.005+01:00

Po zaliczeniu pierwszych świąt poza rodzinnym domem- z dużą trudnością, mimo ogrmnych starań mojego R., czekam na Pierwszy Nowy Rok.
Sniegu sie nie spodziewam, ale skoro i w Polsce go nie ma, to jakby tak, mniej żal. Wejście w Nowy Rok na pewno bedzie łatwiejsze od życzeń wigilinych skladanych rodzinie na skypie. Oczy cały dzień się szkliły poza momentami kiedy zapominaly sie szklić przyglądając się wyczynom R. w kuchni, podczas jego zmagań z ciastem na pierogi, których smak pamięta z dwukrotnej degustacji, raz w w wersji warszawskiej bardzo udanej i raz w mniej, podczas mojego pierwszego pobytu w Bejrucie, kiedy nasza ułańska dusza zawyła i postanowilyśmy z Ewa ugotować nowym libańskim przyjaciołom pierogi. Ta wersja była znacznie mniej pokazowa, za to obfita, pozostała po naszym obiedzie zapchana po uszy lodówka niby-ruskich pierogow. Podobno bardzo smakowały cioci naszego kolegi, ale myślę, że to wyłącznie legenda. Dzieki zaangazowaniu R w wyrabianie ciasta tym razem pierogi sie udaly, nadziewane- z powodu deficytu grzybów lesnych w libanskim menu-pieczarkami i z racji mojego dyletantyzmy w dziedzinie kiszenia kapusty, bez kiszonej kapusty. Sloika z nietypową zawartością, ktory przypuszczalnie zawiera kapuste na pierwszym etapie jej kiszenia przezornie nie ruszam. nie ufam mu. wracając do pierogów to towarzyszyl im barszcz, ktory bardzo smakowal wylacznie mi i R., jego rodzina ustosunkowala sie do niego mniej entuzjastycznie. i byla jeszcze niby choinka, wyraz kompromisu moich marzen o prawdziwej choince z bejrudzkimi realiami. Wiekszosc osob zainteresowanych zadowala sie plastikowymi drzewkami, drzewko prawdziwe po libanku ma swoje gabaryty i swoje kosztuje. jak wspominalam, ludzie tu nie przepadaja za malymi rozmiarami. domow, samochodow i choinek. po tygodniu poszukiwan powiedzialam “tak” malemu drzewku, jak twierdzil sprzedawca- importowanemu z Europy (nazwy nie pamietal)
zadowolona- w mysl przyszlowia na bezrybiu i rak ryba- przozdobilam je bommkami made in china , ktorymi od tygodni lsni wiekszosc miasta, a do wyboru ktorych zachecili mnie dyktatorzy trendow z Daury i Burj Hammud, ormianskich dzielnic pelnych sklepow: 1 dolar store, w ktorych produkty nigdy nie kosztuja 1 dolara, a raczej kilka razy wiecej ale to i tak znacznie lepsza oferta niz ukochanego przez bejrudczykow mieszkajacych achrafieh ABC store na miare poznanskiego browaru czy warszawskich tarasow, ktore pozazdroscily by sznura klientow, stojacych w korkach w kazda niedziele, zeby dostac sie do ulubionego zakupowego centrum. W tej oazie proznosci prawdopodobnie stac by mnie bylo na zakup jednego mini dzwoneczka z szyjki mini reniferka zawieszanego na choinke wartosci co najmniej 250 dolarow. Swieta bożonarodzeniowe i w Bejrucie świetnie sie sprzedają, wiec choinki duze i wieksze sprzedawcy upychaja w swoich kantorkach, koniecznie migajace lampki rozwietaja witryny wiekszosci sklepow, a ich pracownicy zmuszani sa do zalozenia czapeczek mikolajowych. nikt ich jednak zmusic nie moze jak i w polsce do bycia przesadnie uprzejmym, a przynajmniej pani z spinneys, ktora wazy warzywa i z ktora prowadze podjazdowa wojne, ktora zaczela sie od tego, ze pani X- nie znam j jej imienia, nie przekroczylysmy jeszcze tego progu zazylosci- stanowczo odmowila odciecia lisci od porow, ktore kupowalam. za kazdym razem kupujac to zarzewie konfliktu prosbe ponawiam, a ona zawsze mi odmawia.
wracajac jenak do swietowania , to presja jest naprawde duza, skoro nawet niektorzy moi znajomi muzulmanie biora udzial w swiatecznych wigilijnych kolacjach, bo podobno maja one specjalny klimat.

Nadine II

2008-12-29T16:57:00.003+01:00

N_7, originally uploaded by mikaton.

Nadine

2008-12-29T16:57:00.001+01:00

N_8, originally uploaded by mikaton.

zamiast

2008-12-29T16:15:00.002+01:00

zamiast tragicznie oddawać się w ramiona Obżarstwu i wciągać w tę otchłań polskiej tradycji dziewiczo nieświadomego Roodiego, zorganizwalismy domową sesję z Nadine z jej ukochaną wiolonczelą i pasją do japońszczyzny. Może więc waga w tym roku nie zareaguje popłochem. zdjecia Nadine: www.flickr.com/photos/mikaton

świątecznie w Bejrucie

2008-12-29T16:03:00.003+01:00

a miało być niewinnie

2008-12-29T13:46:00.003+01:00

wieczorny spacer i postanowienie dołączenia do tłumów fotografujących się przed gigantyczną choinką, którą sponsorzy postawili w downtown w miejscu- z mojego punktu widzenia-dosyć nirtypowym: tuż przed najwiekszym meczetem w mieście lśniącym w ciągu dnia niebieską kopulą, a nocy rozswietlonego reflektorami. Wygląda naprawdę dumnie. Od tygodnia jednak pierwsze skrzpce w tym zakątku bejrudzkiego świata odgrywa ona: wielka, odrobine udawana bo dosztukowana choinka. Zdjęcia pstrykają namiętnie obserwatorzy- choince i innym obserwatorom przed choinką pozującym. Dzieci, kobiety w hiżabach i kobiety bez hiżabów, slowem wszyscy jak leci. W drodze do domu, na siedzeniu zaparkowanego w okolicy samochodu dostrzeglismy z R. zjawiskową kompozycję: pistolecik obok lakieru do paznokci i paczki papierosow. A na tylnym siedzeniu fotelik dziecięcy. Urocze.

paradise now

2008-12-27T20:19:00.001+01:00

paradise now, originally uploaded by mikaton.

na wypadek gdyby ktoś szukał

dlaczego cudzoziemic nie moze nawet z duzej odleglosci udawac libańczyka

2008-12-11T17:32:00.003+01:00

po pierwsze- zima zdradza go letnim ubiorem. Podczas gdy Libanczycy od przynajmniej miesiaca zakladają na siebie puchowe kurtki i ocieplane kozaki ( od kilku dni temperatura w ciagu dnia spada do minimum 14 stopni, przy zwykle bezchmurnym niebie) cudzoziemcy, byc moze troche pod wplywem kalkulacji i porownania zimy bejrudzkiej z zima goszczaca we wlasnego kraju, a moze powodowani wylacznie autosugestia, bo coz, jakby nie bylo lato sie zdecydowanie skonczylo, rowniez w Libanie, zakladaja krotkie rekawki i cienkie sukienki, klapki i takie tam, brakuje im tylko rurki do nurkowania. Roznice w rodzaju garderoby i kwalifikacji jej do pory roku bywają naprawdę druzgoczące. Tu bermudy, tam puchówki ( spostrzezenie z jednej ulicy). Osobiscie, po miesiach parowania i buchania zarem czuje sie dobrze w cieplym swetrze.

Druga rzecz, ktora sprawia, ze cudzoziemiec za nic nie jest w stanie ukryc sie tlumie rodowitych mieszkancow Bejrutu- to moment zmagania sie z ulicznym ruchem, gdy z braku pasow dla pieszych, czyli jasnego sygnalu -"tu pozbawieni samochodu, czyli frajerzy, maja prawo przechodzic"-frajerzy przyduszeni okolicznosciami zmuszeni sa ulice przekroczyc. Podczas gdy Libanczyk, nic sobie nie robiac z podwojnego sznura pedzacych samochod, doslownie przed nie "wpada" by sekunde pozniej z wprawa i szybkoscia pumy miedzy nimi lawirowac, cudzoziemiec niczym kolek stoi przd kraweznikiem robiac blagalna mine, ktora w zadnym z kierowcow nie wzbudza najmniejszej litosci ani odruchu naciskania hamulca. Stoi wiec frajer zagraniczny, patrzy, wyczekuje, i trwa tak w swoim wyczekiwaniu w nieskonczonosc. Moja kolezanka Serbka opracowala wlasna metode- zdecydowanym krokiem silnej wschodnio-poludniowej europejki wkracza na ulice, zatrzymuje sie po kilku krokach i wyciaga reke w policyjnym gescie stop. Dziala. mije bilmije- na sto procent. Osobiscie, jestem zwolennikiem metody czysto libanskiej, brakuje mi jeszcze tej absolutnej pewnosci siebie, ale i nad tym pracuje.

z punktu siedzenia W Torino

2008-12-09T18:02:00.002+01:00

festiwal filmowy z hymnem libańskim lub bez hymnu

2008-12-09T17:04:00.002+01:00

Dwa tygodnie spedzilam wspinając się sąsiednią ulicą do kina Sofil, żeby obejrzeć w spokoju trochę europejskiej kinomatografi, w błogiej pewności, że na ekranie nie pojawi się gościnnie Hajfa, czyli libańska Doda. Kilka bardzo dobrych filmów przewinęlo się przez bejrudzkie kino, niemieckich, francuskich, niderlandzkich, rumuńskiech, wyświetlono nawet polską produkcję "Statyści", podczas której na widowni zaroilo sie od blond głów, porozumiewających się dzwiekami sz cz i zi. Koniec festiwalu uswietnil swiezo powstaly film libanski, po libansku jak sie okazalo majacy ambicje polaczyc w sobie wszystkie mozliwe gatunki filmowe. Dla mnie mialo sie jednak to nie okazac, poniewaz wejscia - to tez po libansku-dla maluczkich nie bylo. Klimat zaproszen, vipow, wyjatkowosci, ekskluzywnosci, blink, blink, kamer telewizyjnych, reporterek z bezblednym maikijazem i fryzura i tak dalej. Przebieglym jednak udalo sie zamarkowac vipow i bez zaproszenia, - ktorych nikt nie sprawdzal- wziac udzial w vipowskiej premierze. "Beirut open city" pokazuje skrawek rzeczywistosci lat 90 w Bejrucie, dobrze, pierwsza to bowiem proba pokazania rzeczywistosci zamordyzmu, rzeczywistosci, w ktorej pojedyncze zycie anonimowego czlowieka nie reprezentuje zadnej wartosci, ktory w kazdej chwili -przypadkiem- moze zostac wypatroszony kulami z kilku magazynkow. Tyle, ze przy okazji filmowego realizmu film chce byc troche Bondem z lat 90, troche kinem artystycznym w sferze obrazu, ale tylko czasem, troche spelniajacym schematy arabskiej produkcji- arabska pieknosc z dosc ordynarnym seksapilem wijaca sie na parkiecie w tradycyjnym rytmie a na to wszystko goscinnie wystepujace vip-y z dretwym aktorstwem niczym wisienki na torcie. Calosc zatem srednia. Jednak najciekawsza czesc projekcji odbyla sie przed projekcja. Kiedy to juz nagrodzono rezysera, a rezyser w wielkim bialym kolnierzu koszuli, wyeksponowanym na marynarce podziekowal juz wszystkim, NAPRAWDE wszystkim, ktorzy przyczynili sie do powstania jego filmu "glos znikad" oznajmil: a teraz prosze wstac, czas na odspiewanie hymnu!. Publicznosc lekko oszolomiona z trudem uniosla sie z krzesel i....nic. ...nic ....cisza...nastala wielka ogluszajaca cisza!!! Po czym bez slowa komentarza pominieto pozycje "odspiewanie hymnu" w scenariuszu imprezy i prawie, ze plynnie przeszlismy do punktu "projekcja filmu".

2008-12-09T16:56:00.001+01:00

, originally uploaded by mikaton.

2008-12-09T16:55:00.001+01:00

, originally uploaded by mikaton.

Swiatlo z poczatkiem grudnia CORNICHE

2008-12-09T11:22:00.001+01:00

CORNICHE, originally uploaded by mikaton.

Ali w autobusie

2008-12-09T11:21:00.001+01:00

Ali in the bus, originally uploaded by mikaton.

NUDA na Sessine

2008-12-09T11:20:00.001+01:00

NUDA_NA_SESSINE_2, originally uploaded by mikaton.

ALI nad morzem

2008-12-09T11:19:00.001+01:00

ALI on the seaside, originally uploaded by mikaton.

w sasiedztwie

2008-12-08T22:08:00.001+01:00

, originally uploaded by mikaton.

PORANEK świąteczny

2008-12-08T22:06:00.001+01:00

, originally uploaded by mikaton.

jak można się spodziewać, nie można się spodziewać

2008-12-08T20:12:00.004+01:00

dziś rano zwlekłam się z lóżka w deszczowy poranek muzulmańskiego święta, przejechalam wyjatkowo opustoszalymi uliczkami Gemaizeh ( ogromna przyjemność dla odmiany pustka zamiast permanentnego pipania klaksonami i sztucznych korków- bo jeden kierowca zapomnial nacisnąć gaz bo otwierał batona, a drugiemu się po prostu nie chcialo, a trzeci postanowil zaparkowac na srodku ulicy). Z tego wszystkiego prawie zapomnialam zaplacic kierowcy taksowki, który zrobił przerażoną minę gdy grzzecznie podziekowalam i trzasnelam drzwiami bez najmniejszej intencji zaplaty. Ostatecznie wszystkio okazalo sie na nic, bo szkoła była zamknięta. Do pracy na Achrafieh przyszla tylko krawcowa, ktora w swojej malej kanciapce, siedzac za kolkiem maszyny przodem do witryny mini kramiku ,koncentrując się na sciegach zapomina o tlacym sie w ustach papierosie. Nie zapomina jedynie rzucac groznych spojrzec, ktore odbierają i odwagę zrobienia jej zdjęcia. pustka dzisiejszego swiatecznego poranka w zalacznikach.

bez tytulu.

2008-12-04T18:17:00.001+01:00

, originally uploaded by mikaton.

BATOUL_3

2008-11-26T18:56:00.001+01:00

BATOUL_3, originally uploaded by mikaton.

teraz to już naprawdę ostatnie, ulubione.

BATOUL_9

2008-11-26T18:53:00.002+01:00

BATOUL_9, originally uploaded by mikaton.

jeszcze jedno zdjecie z sesji z Batoul, moze bez większego powodu, ale bardzo je lubię. więcej na flikrze.

sesja z Batoul

2008-11-20T17:56:00.002+01:00

nowe domowe zwierze odniosło rany śmiertelne

2008-11-19T10:45:00.004+01:00

Strach wdarł się podstępnie do coraz cieplejszego domu (dosłownie, choc piec jeszcze nie bucha ogniem ,bo nie mamy jeszcze drewna, sama swiadomosc jego obecności ogrzala atmofere).

Podczas wieczornego rytuału siedzenia na kanapie, usprawiedliwionego, bo zimowego i beztroskiej rozmowy z bratem na ścianie tuż obok mnie ujrzalam TO. Przyczajonego ,wielkiego- pięciocentymetrowego owłosionego potwora. Myślałam, ze skonam.
Brązowe cielsko- donoszę po po zdokumentowaniu tematu- może należeć do rodziny tarantul. Na szczęście na kilkaset istniejących odmian tylko kilka z nich może być naprawdę groźnych dla człowieka. Mimo wszystko, jestem sparaliżowana strachem i w nocy przyśniło mi się, ze chłopak mojej koleżanki Serbki, który lubi gotować paste i z racji włoskiego pochodzenia robi to naprawdę świetnie tym razem zaserwował nam wielkie zapieczone w piekarniku pająki. uffff.
Być może utrzymywanie domu w cieple nie jest najlepszym pomysłem.
Dla wmocnienia przekazu załączam zdjęcie przypominające wczorajsze monstrum przycupnięte na ścianie w kolorze lila.

obwieszczenie

2008-11-18T22:28:00.002+01:00

Za mną pierwszy test z języka arabskiego, zaliczony do mini sukcesów! Pierwszy krok postawiony! Alef, bee, aż do ostatniej literki haa. pisanie, czytanie i mówienie na elementarnym poziomie w głowie! przemiło napawać się uczuciem bycia w ruchu.
mabrouk, sama sobie!

pieca montowanie

2008-11-17T20:05:00.001+01:00

Sesja montowania pieca w domu i na dachu. Malenstwo pozerajace drewno i buzujace cieplem ma nam zagwarantowac zimowy domowy spokoj. WBREW BOWIEM OPINIOM DOCIERAJACYM Z POLSKI DO BEJRUTU, ZIMA W LIBANIE JEST ODCZUWALNA. Być może wyłącznie w domach, co akurat jest wątpliwym pocieszeniem. Mury od miesiąca otulają się grubą wartwą wilgoci, przez którą słabe o tej porze roku słońce sie ma szans się przebić. Kilkudniowe obfite opady, ulice zamieniają w rwące rzeczki, a niby-chodniki w mini-stawy – wszystko to razem sytuacji nie polepsza. I nie mogę znaleść w sklepach kaloszy, najwyraźniej nie pojawiły się w tegorocznych trendach paryskiej mody jesien- zima, czego bardzo osobiście żałuję.

natura nosa i historia mleka

2008-11-17T20:00:00.001+01:00

Problem dużego nosa jest w tym kraju wiekszy niż zdawało mi się go widzieć 6 miesiacy temu. Nagmienne mijanie się na ulicy z przechodniami z plastrami na nosie, spotykanie się wzrokiem z kasjerkami z plastrami, sprzedawcami hummusu z plastrami i nastolatkami z plastrami nie wzbudzilo jak sie okazuje wystarczająco mojej czujności. Nowe lepsze nosy są blizej mnie niz sadzilam. Uswiadomiła mi to niewinna pogawedka z kolezanką Francuzką nad kubkiem kawy -czesto czarnej, bo z pewnych powodow trudno jest zdobyc mleko w sklepikach w siasiedztwie. Temat warto pogłebić. Kolezanka czesto mleka nie ma, bo gdy wieczorem uda jej sie wyrwac do supermarketu to półki z mlekiem swiecą pustkami. Gdy z kolei ja w drodze na kawke probuję zdobyć mleko w okolicy spotykam sie z “la2, mademoiselle”. Sutuacja troche przypomina rzeczywistosc kubanska, tyle ze brak mleka dotyczy wylacznie malych sklepikow lokalnych, nie dotyczy za to szczesliwie supermarketu Spinneys. Byc moze brak swiezego mleka w malych prywatnych sklepach wynika z braku mozliwosci przechowywania wrazliwego na temperaturę towaru, a moze z przyzywczajenia. Swieze mleko bowiem pojawilo sie na libanskim rynku dopiero w latach 90. Nikt wczesniej nie zawracal sobie glowy hodowaniem krow na masową skale, z reszta niewiele ich tu było. Swieze mleko, pewnie czesciej kozie mozna bylo znalesc wylacznie na wsi, wiec dzieci masowo wyrastaly karmione mlekiem w proszku. Do dzis w wielu libanskich domach niczym rarytas, do kawy proponują ci mleko w proszku. Oczywiscie zwyczajowo pije sie tu kawe czarna i bardzo slodka, ale zdarzają czasem ekstrawagancje. Wracając jednak do kolezanki Francuzki to prorokujac przyszly wyglad nosa jej dziecka, ktorego tato jest Libanczykiem, stwierdzila: ach, szkoda, ze M., Z. i R. zmniejszyly sobie nosy, mialy kiedys takie ladne wydatne rysy, a teraz jakies takie dziwnie zadarte, zla robota chirurga.
ufff. nigdy nie sadzilam, ze kolezanki M, Z, R maja zrobione nosy, specjalnie sie nad tym nie zastanawialam, uznajac, ze ten malo arabski akcent jest wynikiem kilkupokoleniowego mieszania sie libanskiej i europejskiej krwi. Okazuje się jednak, że tak niewielu rzeczy może być człowiek pewny przenosząc się chocby z Polski do Libanu, w szczegolnosci zasad prawa, ktore obowiazuja inaczej niz jest to powszechnie przyjete albo nieobowiazuja wcale, ani tego czy juz sie jest w Azji czy moze jeszcze troche jak w Europie ani naturalnosci tutejszych nosów.

sprzedawca gazet

2008-11-15T23:01:00.003+01:00

Jego twarz rozbudzila ciekawosc, jakis spokoj moze i pogodzenie ze swiatem, powolnym popoludniem biala kawa w szklance pita bez pospiechu w otoczeniu bez okreslonego czasu. Wokol lata 40, 50 , 70, 90? -w ubogiej czesci dzielnicy Aschrafieh. Mezczyzna nie byl ani specjalnie mily, ani niemily, ale pozwolil zrobic sobie zdjecie, tuz po tym jak niezgrabnie sie wokol niego pokrecilam i sprobowalam kupic bezskutecznie wode. Moja znajomosc arabskiego pozwolila nam na wymiane mniej wiecej trzech zdan.

kiedy burza, a ty w domu

2008-11-12T17:25:00.004+01:00

R.

2008-11-10T23:24:00.001+01:00

R., originally uploaded by mikaton.

ranem

Nanou w naszym obiektywie

2008-11-10T19:16:00.005+01:00

Efekt wczorajszej sesji w domowym studio. Nanou ma moim zdaniem nisamowicie interesującą urodę i osobowość. Jest wyciszoną stałą bywalczynią Torino za dnia, pije dużo kawy i pali masę papierosów. Stylem przypomina Francuzkę z lat przedwojennych i ten jej naturalny sposób bycia chcialam pokazac w naszej sesji, a także mój ulubiony wątek libańskiego czekania na Godota, nieodłącznego elementu stanu ducha ludzi stąd.

7_Nanou, originally uploaded by mikaton.

wiecej na www.flickr.com/photos/mikaton

8_Nanou

2008-11-10T19:10:00.001+01:00

8_Nanou, originally uploaded by mikaton.

4_Nanou

2008-11-10T19:09:00.001+01:00

4_Nanou, originally uploaded by mikaton.

6_Nanou

2008-11-10T19:08:00.001+01:00

6_Nanou, originally uploaded by mikaton.

2008-11-10T18:44:00.001+01:00

2008-11-10T18:40:00.000+01:00

sesja z Nanou

2008-11-10T18:08:00.004+01:00

Sesja w naszym domowym studio. Autor: Domnika i Roody

kura z Burj el Barajne

2008-11-07T21:57:00.001+01:00

kura z Burj el Barajne, originally uploaded by mikaton.

do obozu trafilam przypadkiem

2008-11-07T21:46:00.003+01:00

towarzyszac przypadkiem poznańskiemu teatrowi Biuro Podróży w przygotowaniach do przedstawienia w obozie wlasnie, Burj el Barajne.
byl to niesamowity dla mnie czas, dla wszystkich nas z reszta, czas przygladania sie i obwachiwania dwoch obcych swiatow, czas podchodzenia blizej i blizej i otwierania sie na siebie. czas szokujacych odkryc, smutku, smiechu, niewyobrazalnie silnych doznan.

woman_in_Burj

2008-11-07T21:45:00.001+01:00

woman_in_Burj, originally uploaded by mikaton.

to jest pani, ktora zaczepila mnie "keefik?" po drodze do szpitala, w ktorym umowilam sie na spotkanie z Basima, palestynska lekarka wyksztalcona w Polsce wiec swietnie znajaca nasz jezyk. Pani w rozu nie za bardzo rozumialam, poza tym ,ze ma cos z noga i tez idzie do szpitala. wiec sobie spacerkiem przeszlysmy waska uliczka w obozie, ona mi duzo opowiadala, ja powtarzalam "ma fhemet" nie rozumiem, posmialysmy sie, a potem juz w szpitalu poprosila mnie o zrobienie jej zdjecia

downtown_kids

2008-11-07T21:40:00.001+01:00

downtown_kids, originally uploaded by mikaton.

a to dzieci z luksusowego przedszkola w centrum downtown. troche w nich za duzo melancholii jak na 5 czy 6 lat. tak mi sie zdaje.

pan_w_szelkach

2008-11-07T21:38:00.001+01:00

pan_w_szelkach, originally uploaded by mikaton.

lubie to zdjecie i tego pana, sfotogorafowanego w downtown, przy moim ulubionym mlym placu z fontanna, z nowa europejsko wystylizowana kafejka w ktorej kawa i ciastko kosztuja 11 dolcow. pan ma w sobie ujmujacy czar i to miejsce tez

różnic kulturowych ciąg dalszy -na przykladzie libańskiego wesela

2008-11-07T18:03:00.003+01:00

Aby libańskie wesele mogło sie odbyć należy przygotować sie na średnio 25 tysiecy dolarów kosztów. Taka kwota powinna względnie zaspokoić żądna odpowiednich czyli wysokich weselnych standartów publike i – czysto teoretycznie- parę młodą. owa dość okrągłą sumka zostaje zainwestowana w wynajem przestrzeni w górach ( to akurat rozumiem, zeby bylo czym oddychac) , koniecznie z basenem ( nieużyteczny pod koniec października, wolor ozdobny, dobrze wygląda w kadrze), jedzenie, alkohol, wiadomo, trzeba ostatecznie nakarmić 200 osób. suknia ślubna- bardzo duzo tiulow i welonow. hitem sezonu są tancerze prezentujacy tradycyjny weselny taniec libanski wprowadzajacy na uroczystość parę młodą- czyli moda “Back to the roots”, nie wiem skad pochodza tancerze, ale kilka dni temu, goszcząc w obozie palestynskim widzialam zespol w tradycyjnych libanskich strojach, odkurzajacy szczoteczka z naturalnych ptasich pior samochod, ktory niczym rumk mial ich porwac w weselna trase...wiec moze to nie libanski , a palestynski folklor daje glowe ,ze nikt i tak by sie nie zorientowal.

Na to wszystko, jako wisienka na czubeczku deseru: wideofilmowanie. nie, nie, nie, żaden tam pan Jurek z wąsem biegający jak oszalały z małą kamerką w roztrzęsionych rękach. nie, nie. To dwie profesjonalne kamery telewizyjne, z operatorem kamery i operatorem uwaga! -tu bezcenna informacja dla znawców telewizyjnych cyrków- operatorem kranu!wielkiego ramienia stosowanego zwykle przy wielkich produkcjach telewizyjnych, dający efekt płynnego najzdu kamery na -w tym przypadku- pożerającą szoarmę ciotkę Hibę i wyjącą na scenie ( specjalnie na te okoliczność zbudowana scena z oswietleniem dla tanczących gości) panne młodą spiewającą utwór z dedykacją dla pana młodego.
Po tancerzach, nalezy oplacic dj-a serwujacego – hity z satelity. ( element weselny zunifikowany dla wszystkich kultur). Koszty imprezy uwzględniją wczesnieją wycieczkę na Cypr w celu zawarcia ślubu cywilnego w sytuacji, gdy pan i pani młoda różnią się wyznaniami. ( w prawie libańskim sprawy cywilne takie jak śluby czy rozwody reguluje prawo religijne, więc o ślubach cywilnych w Libanie nie ma mowy, można zawszeć ewentualnie malzenstwo religijne, w przypadku mezczyzny muzulmanina i kobiety na przyklad chrzescijanki, ktore nie obliguje kobiety do zmiany wiary, w przypadku kobiety muzulmanki taka mozliwosc nie istnieje) Zatem po powrocie z Cypru, czeka parę faktyczna uroczystosc, z sukienkami i frakami. Panie i panowie szykują się niezmiernie pieczołowicie na ten wieczor, mam na mysli gosci, nie tylko samych zainteresowanych. Meźczyżni biegają po zakupowej mekkce – dzielnicy Hamra i kupują koszule za 200 dolarów. Panie spędzają tradycyjnie długie godziny u fryzjerow, im wiecej wkladu pracy fryzjera i pieniedzy klientki tym wiekszy, doslownie wiekszy i sztyniejszy efekt na glowie.
Ale tego wszystkiego nie bylam jeszcze swiadoma na godzine przed weselem. Odebralam telefon od Violen upewniającej się, że nie zakładam powłóczystej sukni. (?), zasępiłam się na chwilę nad pytaniem zadanym przez R.- “yyyyy, nic nie robisz z włosami?”, ja na to: “a ty? nic nie robisz z włosami?” on: “pytamm, bo wiesz, kobiety przed weselem to zwykle chodzą do fryzjerów i takie tam...”

....???????

nie wiedzialam zupelnie jak to zinterpretowac, aż do momentu wejścia na BASEN. swiatla z reflektorow w odcieniach zieleni. I wtedy wszystko stało się jasne: przed moimi oczami okazaly sie kobiety, które ewidentnie wpadły na drinka wracając z gali oskarowej, w jedwabiach kończących się metr za nimi i w- tu warunek bezwzgledny- bujnych na codzien wlosach przemienionych w zmatowiony, plastikowy, natapirowany helm. (fryzjerzy chichoczą gdzieś w kacie licząc wyłudzone pieniądze) Szał: Cateriny Zety-Jones tyle, ze w wersji mat. Violen mruga do mnie okiem, ja czuję się odrobinę zagubiona, szczególnie po tym jak – nie bedąc wczesniej wtajemniczoną w zwyczaje ślubne, najpierw wespoł ze swoim wtajemniczonym, ale rozkojarzonym chłopakiem pewnym krokiem pominelismy witajacy u progu komitet powitalny, skladajacy sie z glownych przedstawicieli rodow, potem chcac naprawic błąd kazdemu po kolei wytrzeslam rece pokrzykujac marhaba-dzien dobry, zamiast mabrouk, czyli gratuluje.
ale nic, maly nietakt przelknelam i wszystko zaczelo sie dobrze ukladac zanim, wkrótce po zaserwowaniu kolacji, (bardzo smacznej kuchni fusion, i szoarma i tajskie krewetki i tradycyjne meze, pycha) nie zdalam sobie sprawy ,ze zniknela ona posprzatana przez kelnerow nieodwolywalnie i ostatecznie. zamiast golonki o polnocy wjechaly ciasteczka arabskie, a potem zamiast barszczy, zimnych nozek i salatki, kelnerzy zaczeli sprzatac serwety ze stolow, a dj sie spakowal. o 1:30 zgasly swiatla. skandal. zaproponowano nam weselne after party w klubie nocny, ale po tym jak zatanczylam lambade poczulam sie wystarczajaco weselnie usatysfakcjonowana i odmowilam.
zapomnialabym najwazniejszego- przez cale wesele niczym matre, pan mlody powtarzal, ze nie jest usatysfakcjonowany efektem i zaluje zmarnowanych w ten sposob pieniedzy.

ps. z powodow osobistych, bojkotu fotograficznego imprezy, zadnych zdjec dokumentacyjnych nie posiadam. musi wam wystarczyc wyobraznia.

o unii polsko- francuskiej

2008-11-07T17:50:00.003+01:00

od kilku już właściwie tygodni męczy mnie poczucie wyobcowania. oczywiscie w dużej mierze chodzi o brak możliwości -literalnie- porozumienia miedzy mną, a światem tu. a co za tym idzie brak pewności siebie i brak poczucia psychicznego bezpieczeństwa, wiec jakos tak uciekam i chowam sie w swoich ramionach.
o różnicach kulturowych, które zaczynają uwierać długo by mówić. i o tym jacy zdają się być Libańczycy, gdzieś pod powierzchowną otwartością. Dopiero po kilku miesiącach życia tu zaczęły docierać do mnie pewne sprawy. całe szczęście, że obok mam znajomą Francuzkę, która żyje tu już 10 lat i tak samo jak ja postrzega świat bejrudzki. zupelnie spontanicznie i niechcący ,stworzylyśmy jeden front, porozumiewawczych min, nerwowego mrugnia okiem i innych znaków podczas spotkań w libańskim gronie. nie sądzilam, ze itnieje płaszczyzna tak automatycznego porozumienia miedzy dwiema osobami, ktore laczy głownie fakt bycia obcymi tu i pochodzenia z Europy. do niedawna wydawalo mi sie, ze nie ma czesci wspolnej miedzy zbiorem A- mentalnosc Polakow i zbiorem B- mentalnosc Francuzow. a jednak. w sutuacji pojawienia się zbioru C- Libanczycy, A i B, znalazły ogromną przestrzen porozumienia i wspólnych doświadczeń.
ale zanim wyciągne morczne sprawy, na początek optymistyczne prawdy o ludziach stąd.
Libanczycy sa bardzo gościnni. My Polacy lubimy, szczególnie na rodzinnych urczystościach u cioci i wujka trąbić o naszej rodzimej gościnnosci, ale ta przy libańskiej, robi się malutka i sama się posłusznie stawia w kąt.
Szewc, którego zakład przykłuł moją uwagę genialną fotografią właściciela wywieszoną w drzwiach, zrobioną przez jakiegoś francuskiego ajnabi, fotoreportera nieomal wciagnal mnie na kawe do srodka widzac moje zainteresowanie fotografia. zaproponował rowniez przypozowanie do zdjęcia, po czym niezwłocznie, rzucił sie na poszukiwanie swoich narzędzi i w sekundę potem, ze spokojną twarzą, ze wszystkimi rekwizytami, starym butem ,mlotkiem i gwozdziami był gotowy do fotografi. fakt obejrzenia wczesniej świetnego portetu, nie pomógł mi w zadaniu i z tego wszystkiego ostrość na zrobionym przeze mnie portrecie błądzi gdzieś w okolicach dłuta. bynajmniej nie twarzy.
usatysfakcjonowany zaserwowal kawr, jak zwyklę mocną, czarną, słodką z aromatem kardamonu, pogawędziliśmy sobie, ja podstawowym arabskim, on równie podstawowym angielskim,po czym obiecaliśmy podciągnąć się językowo tak, żeby za rok, gawędzić nad kawką bardziej swobodnie...
nie wyobrażam sobie takiej historii w polskim zakładzie naprawy obuwia, jakoś nie mogę.

ani historii autobusowej, gdy jakis czas temu, kierowca autobusu, jadącego z Daury do Jbel, zmienił spontanicznie zdanie i w momencie gdy gdzieś na trasie zostałam w autobusie sama, postanowił się mnie pozbyć i pojechać sobie gdzies indziej. złapałam pierwszy lepszy przejeżdzający lokalny busik i na jego środku wygłosiłam przemowę, dokąd zmierzam i czy ktoś może mi pomóc się tam dostać. nastąpilo ogólnoautobosowe poruszenie, każdy pojedyńczy pasażer miał swoją teorię na temat jak się dostać najszybciej do Jbel, łącznie z pomysłem, żeby kierowca autobusu spontanicznie zmienil trasę...stanęło na tym, że pewną miła wspópasażerka zaprowadzila mnie do samiutkiego celu, pod drzwi.
wczesniej zapytała się mnie czy jestem z Rumuni, bo jej kuzyna, brata żona jest Rumunką i jest bardzo miła i ona z tego sentymentu do rumuńskiej nacji chetnie mi pomoże.
i to jest jedna strona medalu libańskiej mentalności. ja teraz druga. ciemniejsza.
niestety, w momencie gdy potrzebni są przyjaciele, często ich nie ma. przyjacielem być w Bejrucie, to znaczy wspólnie się bawić w nocnych klubach, pić i tańczyć a latem chodzić na plaże. I fajnie, czemu nie.. tyle, że często przyjaźn własnie na tym poziomie się wyczerpuje. gdy potrzebna jest pomoc, robi się jakby pusto. Ludzie rzadko się odwiedzają, tak po prostu , żeby pogadać. spotykają się w barach i na imprezach. Najblizszy przyjaciel R odwiedzil nas 2 razy do tej pory i to wyłącznie przy okazji załatwiania innych spraw z R.i tu dochodzę do puenty. Ludzie, mówię o mojej generacji nie rozmawia ze sobą.
całe bycie ze sobą towarzysko jest wyłącznie ślizganiem się po powierzchni: “co u ciebie, dobrze? co nowego?” i tyle, khalas, koniec, nigdy głębiej.
Znajomy Libańczyk, ktoremu powiedziałam o swoich spostrzeżenich powiedział, że ludzie tutaj się po prostu boją wejść głebiej, otworzyć się na kogoś, może nawet zajrzeć w siebie. nie chcą, nie potrzebują, nie muszą? Dziwne, bardzo dziwne, szczególnie dla reprezentantki zimnej wschodnioeuropejskij nacji. To ja powinnam być tu niedostępna...

po przerwie. haloween.

2008-11-07T17:49:00.000+01:00

ze zdumieniem zaobserwowalam, ze co poniektorzy z masy naswietlajacych sie niebieskimi promieniami z telewizorow sasiadow na Aschrafieh odbierają przekaz telewizyjny z kosmosu. na lewo, idąc po schodach, zagladam przez ramie sasiada , a tu na ekranie telewizora- rocznik odpowiadajacy polskiemu Neptunowi- mowca charakteryzujacy sie poza nerwowa gestykulacja zielona skora.. reszta swiata na ekranie jest czerwona. prosze. nie dosc ze wymyslili alfabet i medycyne, a na ich ziemi Jezus Chrystus przemienial wode w wino to jeszcze odbieraja kanal kosmitow.

wiecej: http://www.flickr.com/photos/mikaton/sets/72157608601282561/with/2996986396/

2008-11-03T11:48:00.001+01:00

OBOZ_13, originally uploaded by mikaton.

z wizyty w obozie palestynskim Burj el Barajne

2008-11-03T11:47:00.001+01:00

OBOZ_1, originally uploaded by mikaton.

i jescze

2008-11-03T11:46:00.001+01:00

OBOZ_3, originally uploaded by mikaton.

z Burj

2008-11-03T11:41:00.001+01:00

OBOZ_6, originally uploaded by mikaton.